Ben blogt: Zoeken naar zin

Foto:

‘Mensen zijn op zoek naar zin’, zegt de Belgische psychiater Dirk de Wachter. \

Gewoon geluk is niet goed genoeg, we willen fantastisch geluk. (foto Nghia Le)

‘Ondanks dat ons leven hier goed is, zoeken we naar houvast. Sinds de jaren ‘60 hebben we ons losgemaakt uit religieuze en andere dogmatische structuren. We lieten ons door niemand meer vertellen hoe we moesten leven. Nu weten we het niet meer.’

Op de camping op Terschelling bekijk ik op mijn telefoon dit filmpje van De Wachter.

Op You Tube en Facebook worden zijn filmpjes massaal bekeken. ‘Vroeger hadden we een hemel, daar was het leven goed, maar die hemel hebben we afgeschaft, we willen de hemel nu hier. Wij denken dat we die hemel hier zélf kunnen regelen, ja zelfs kunnen kopen. We zijn geobsedeerd door gelukkig zijn, we willen dat alles steeds maar leuk, leuk, leuk is. En gewoon geluk is niet goed genoeg, nee, we willen fantastisch geluk.’

De psychiater, die qua uiterlijk wel iets weg heeft van mijn muzikale held Nick Cave, pleit voor meer gewonigheid, minder ikkigheid. ‘We moeten accepteren dat het leven soms lastig is. Juist lastigheid, verdriet en moeilijkheden verbinden ons.’
Op de vraag of het zinvol is om op zoek te gaan naar ‘je betere ik’, zegt hij: ‘Tja, dat woord ‘beter’ past ook weer zo bij onze prestatiemaatschappij, ik zou zeggen, zoek naar een goede versie van jezelf. Mijn overtuiging is dat je die goede versie vooral vindt in het samen leven met anderen. Niet in ikkigheid, maar in het samen dragen van de lastigheden in het leven.’

Ik klik het filmpje weg. De woorden ‘ikkigheid’, ‘lastigheid’ en ‘samen’ resoneren nog na als ik een lokale krant van Terschelling opensla. Ik lees een artikel over een typisch Terschellinger traditie: de burenplicht. Na een jaar op Terschelling meldt de nieuwe bewoner zich aan bij zijn buurtschap. Daarna treedt de burenplicht in werking: als iemand komt te overlijden gaan acht buren van deur tot deur om het bericht van het overlijden over te brengen. Ze vertellen wanneer de begrafenis plaatsvindt en brengen de kaarten rond. Dezelfde acht buren dragen de kist naar het graf. De buurvrouwen regelen de koffie. Nee zeggen is geen optie.

Verplicht vrij nemen als je buurman overlijdt? De kist dragen? Nee, dank je, ik heb een drukke baan, ik kan niet zomaar vrij nemen. Ik, ik, ik…

Eilandbewoners weten hoe hoog golven tegen de duinen kunnen slaan. Ze beseffen dat een goede buur beter is dan een verre vriend overzee. In een flat in de Bijlmer zal dat anders liggen. Oké, de servicekosten betaal je samen. Maar verplicht en acuut vrij nemen als je buurman overlijdt? Kaarten rondbrengen? De kist dragen? Nee, dank je, ik ken mijn buren niet, ik maak zelf wel uit wiens kist ik draag. Trouwens, ik heb een drukke baan, ik kan niet zomaar vrij nemen. Ik, ik, ik…

Ikkigheid.

En ik? Ook ík heb me vanaf de jaren ‘60 bewogen van strakke religieuze structuren naar een vrijere invulling daarvan. Ook ík zoek soms naar houvast. De duiding van De Wachter voelt vertrouwd aan. Zijn pleidooi voor minder ‘ikkigheid’, meer ‘samen leven’ en meer ‘omzien naar elkaar’, lijkt toch erg op een van de hoofdthema’s uit die oude religieuze structuren waar ik mee opgegroeid ben: heb uw naaste lief als uzelf.

Tekst nodig? Laat woorden werken. Ben Tekstschrijver uit Hoevelaken schrijft voor alle sectoren, zorg en welzijn is zijn specialiteit.
Meer informatie? Meer blogs lezen? Kijk op mijn site. Nooit meer een blog missen? Word vaste lezer. Meld u aan via de website.

Reacties

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden