Ben blogt over de kracht van zacht

Foto:

Mijn ouders brachten me groot met ‘de kracht van zacht’.

foto Vincent van Zalinge

Slaan ze je op de ene wang, keer de andere toe. Ik zie nu harde beelden die ik niet had willen zien. Omdat ik er niet van loskom. Te erg. Met het wrede wapengekletter van nu verlang ik intenser dan ooit naar zachte krachten.

Een film als Sophie’s Choice kijk ik niet meer. De scene waarin de moeder (Meryl Streep) op een station door nazi’s gedwongen wordt te kiezen tussen haar zoontje en dochtertje zit in mijn geheugen gekerfd. Net als de foto van de aangespoelde Syrische peuter Aylan. De beelden dringen zich keer op keer aan me op. Tegelijkertijd heb ik een lichte vorm van ‘doomscroll’: ik volg het nieuws rond de oorlog meer dan me lief is.

Ik loop een rondje met mijn hondje in Bloeidaal, een natuurgebied bij mij om de hoek. Even een uurtje geen oorlog en ellende. Met de verrekijker zie ik hoog in de boom een koolmees. Of is het een pimpelmees? Ik probeer te onderscheiden of het vrolijke vogeltje een ‘zwart stropdasje’ of een ‘blauw petje’ heeft. De lente ademt nieuw leven.

De wandeling doet me goed. Thuis kruipt Vito onder de bank, ik nestel me erop met een kop thee. Vito ziet niet dat ik mijn telefoon pak. De Volkskrant bericht over Marioepol. Twee journalisten beschrijven hoe de havenstad de laatste adem uitblaast. ‘Waarom? Waarom? Waarom?’ verzucht de kop boven de reportage. Ik klik op het artikel, dat had ik beter niet kunnen doen. Er start een filmpje met de hoogzwangere vrouw op een brancard voor de kapotgeschoten kraamkliniek. Zij en haar kind zouden het niet overleven. Daarna zie ik een huilende moeder die de handen wanhopig voor de ogen slaat. Op haar schoot een doodsbleek jongetje met ingevallen oogkassen, de ogen gesloten, moeders arm beschermend om hem heen.

Mijn hart staat stil: die jonge moeder lijkt op mijn jongste dochter, dat jochie had mijn kleinzoon kunnen zijn. Ik klik het artikel weg, maar het is al te laat. Ik weet, dit beeld is als de scene in Sophie’s Choice, de peuter Ayla. Elke keer zal weer die gedachte komen: hoe is het met die moeder? Met dat kind? Leven ze nog? In ontzetting mompel ik een gebed: ‘O God, help deze moeder, help dit kind, laat het ophouden, laat zachte krachten winnen…’

Terwijl ik mijn ogen droogwrijf, voel ik ineens de zachtharige kop van Vito op mijn bovenbeen. Tukkend onder de bank heeft hij in de gaten dat zijn baas verdrietig is. Hij voelt dat zijn troostende kracht nu nodig is.

De Amerikaanse gezondheidspycholoog Holman zegt in de Volkskrant: ‘Je hoeft je kop niet in het zand te steken, maar doseer de hoeveelheid nieuws die je kijkt. En vooral: vermijd expliciete beelden. Luister bijvoorbeeld radio, kijk Teletekst, hou het bij het Journaal. En als de somberte toch toeslaat: luister muziek, ga bewegen, zoek vrienden op.

Ik denk aan mijn moeder, aan de kracht van zacht. Ik weet: met een campagne #doeslief win je geen oorlog. En als individu hou je geen bommen tegen die een paar duizend kilometer verderop vallen. Je kunt wél in je eigen omgeving je zachte kant laten zien: een toegestoken hand, een luisterend oor, een gulle gift. Vito geeft mij het goede voorbeeld.

En als bij het slapen gaan die moeder en dat bleke jochie me weer wakker houden? Dan denk ik aan iets onschuldigs. Was het nou een koolmees of een pimpelmees?

Tekst nodig? Laat woorden werken. Ben Tekstschrijver uit Hoevelaken schrijft voor alle sectoren, zorg en welzijn is zijn specialiteit.
Meer informatie? Meer blogs lezen? Kijk op mijn site. Nooit meer een blog missen? Word vaste lezer. Meld u aan via de website.

Reacties

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden

Cookieinstellingen