het Sprookje
De verdwaalde schoolmeester
In een tijd zonder mobiel, auto of fiets toog de schoolmeester noodgedwongen te voet van Kootwijk naar Nijkerk. Hij miste zijn dominee. Die laatste was klaar met de in zijn woonplaats heersende geloofsopvatting, kon zich daar niet meer mee verzoenen, en zocht zijn eigen heil in Nijkerk. Kerkscheurinkje. De schoolmeester belandde in zware mist, raakte ieder spoor bijster, wist niet meer waar te gaan of staan. Aan het einde van zijn Latijn hoorde hij een haan kukelen. Zijn eigen haan. Zo belandde hij weer bij zijn vrouw. Direct zette hij zich aan een brief aan de dominee. Daarin schreef hij over dolen, de weg kwijt zijn en uiteindelijk toch weer thuiskomen. Het sprookje vertelt niet of de dominee de brief ooit heeft beantwoord.
Martha Gellhorn (1903-1998) zou haar liefde voor de dominee vast niet onder kerkstoelen of -banken hebben gestoken. Hoe groter de groep waar je deel van uitmaakt, hoe groter de groepsdruk die voor geestelijk conformisme zorgt. Altijd zelfstandig blijven denken, dat was haar motto.
WJD
