Anke Jongerden presenteert 'de Parelketting' in de Fontein

Auteur Anke Jongerden presenteerde haar nieuwe boek 'De parelketting' tijdens een bijeenkomst in Nijkerk.

Ze zingt bij Zangvereniging Excelsior en dat koor begeleidde de presentatie met een paar liederen.

De titel heeft een diepe persoonlijke betekenis voor haar. Haar overleden man gaf haar een parelketting toen haar vriendin was gestorven en haar moeder ernstig ziek was. Hij zei dat ze verdrietig mocht zijn, maar niet te lang. Hij vertelde haar dat tranen "parels mochten worden". Dit symboliseert dat diep verdriet kan veranderen in iets kostbaars.

Na jaren van stilte keerde ze terug naar het schrijven. Het boek gaat over verdriet, verlies en het vinden van hoop. Na het overlijden van haar man vond Anke het moeilijk om alleen te zijn. Ze ging op groepsreizen. Een reis naar de duinen en zee met Pasen in 2024 bracht de inspiratie terug. In oktober 2024 begon ze weer met schrijven.

Jongerden beschrijft situaties die lezers herkennen. Ze schrijft over mantelzorg voor een ouder en het ontdekken van onvertelde familiegeschiedenissen. Deze verhalen zetten lezers aan tot nadenken over hun eigen leven en familiebanden.

Haar personages ontstaan intuïtief. Ze zijn niet gebaseerd op bestaande personen. De karakters bevatten fragmenten van haar eigen ervaringen en die van anderen. Deze komen vanuit haar onderbewustzijn naar boven tijdens het schrijven.

Anke Jongerden hoopt dat lezers een belangrijke boodschap meekrijgen. Hoe diep en groot verdriet ook is, het blijft niet voor altijd. Het wordt draaglijk en kan veranderen in iets moois.

Ze kan volledig in trance gaan tijdens het schrijven. Dit duurt soms wel 2 tot 2,5 uur. Ze vergeet alles om zich heen. Ze herleest haar werk en maakt correcties. Hele stukken herschrijft ze zelden. Voor dit boek voegde ze achteraf flashbacks toe voor meer diepgang.

Het schrijven begint voor haar met inspiratie uit de natuur. Vooral de zee en de duinen inspireren haar. Ze vergelijkt het met "schilderen met woorden". Ze gelooft dat schrijven altijd in haar aanwezig was. Door een hectisch leven kreeg het eerder geen ruimte.

De Jonge bekende gek op lezen te zijn, maar er lang niet altijd aan toe te komen. De |Jonge: "Ik vind het ook een eer dat ik hem in ontvangst mag nemen, dus veel dank daarvoor."

Na het officiële gedeelte was er tijd voor een hapje en een drankje. Vanzelfsprekend wilde Jongerden op dat moment boeken signeren

Nog wat sfeerbeelden