INGEZONDEN BRIEF: Ordinaire poen voor de zorg
Volgens de campagnebrieven die ik van mijn partij vanuit Den Haag onder ogen krijg, moeten we het als lokale VVD niet te veel over de zorg hebben. Kunnen we niet op scoren, zeggen ze. Maar ik moet er gewoon wat over zeggen. Het houdt me iedere dag bezig.
Met de overdracht van onder meer ouderenzorg en jeugdzorg naar de gemeentes staan we voor een van de grootste bestuurlijke hervormingen sinds de Tweede Wereldoorlog. De centrale gedachte is, dat de zorg veel efficiënter en effectiever georganiseerd kan worden dichtbij huis. Dus weg met bureaucratie en langs elkaar heen werkende anonieme instanties en welkom lokale wijkteams die de problemen integraal aanpakken en met maatwerk inspelen op uw hulpvraag . Tot zover de theorie, en ik moet zeggen, ik verwacht ook echt dat dingen voor de burger beter georganiseerd kunnen worden op deze manier.
Maar dat is slechts het halve verhaal. Tegelijk met de overdracht van taken vindt een korting op de budgetten plaats. Vijftien procent op jeugdzorg en veertig(!) procent op de thuishulp voor ouderen. De vraag is, hoe we met name dat laatste gaan opvangen. Zeker nu het steeds moeilijker wordt om in aanmerking te komen voor een verzorgings- of verpleeghuis en ouderen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen blijven wonen.
Afgelopen vrijdag kwam het ook aan de orde in het politieke café op Nfm. Alle politici riepen in koor dingen als “samen”, “eigen kracht” en nog zo wat. Laten we heel eerlijk zijn. Het moet verhullen dat we het als politici eigenlijk ook niet weten. De bestuurlijke trein dendert vanuit Den Haag door richting Nijkerk en keer op keer krijgen we van de ambtenaren mooie notities aangereikt waarin dan weer uitgangspunten en dan weer hoofdlijnen van beleid worden uitgewerkt. En die notities worden braaf door de Raad overgenomen , maar echt concreet wordt het nog niet. En stel dat het wel concreet wordt, wat kun je als Raad dan nog bijsturen? Want een groot gedeelte van de gedecentraliseerde taken zal worden uitgevoerd in regionale samenwerkingsverbanden. Bepaald geen toonbeelden van democratie. Het eerlijke antwoord is, dat de marges erg smal zijn voor de lokale politici.
Kunnen we dan helemaal niets? De Raad als tandeloze tijger? Nee, we kunnen wel degelijk iets. Als blijkt dat alle slimme oplossingen en efficiencyverbeteringen niet hebben kunnen voorkomen dat zorgvragers tussen wal en schip terecht dreigen te komen, helpt maar een ding: ordinaire poen. Stem daarom op 19 maart niet op de partij die het hardst meehuilt dat het allemaal zo erg is. Maar op de partij die zorgt voor een financieel gezonde gemeente, met voldoende reserves om zo nodig de brokstukken te lijmen.
Niels Staal, nr. 3 VVD lijst gemeenteraadsverkiezingen 2014
