Naastenliefde in de bakkerswinkel
Ze is klein, diepgrijs en ze staat gebogen over haar rollator. Schuifelend gaat ze de bakkerij in de wijk Paasbos binnen, net als ik, voor brood. Denk ik.
Er hangt een vrolijke, opgeruimde sfeer en de speculaas verspreidt een heerlijke geur in de winkel. Het vrouwtje schuifelt door naar achteren en blijft netjes op haar beurt wachten. Dan vraagt ze zachtjes aan de goedlachse winkelmevrouw: ‘Heb je ze al?’
Ik ben benieuwd. Het lijkt om iets bijzonders te gaan.
‘Nee mevrouw, ik heb nog geen tijd gehad om ze bij elkaar te vegen.’
Mijn oren spitsen zich.
‘Oh nou, dan moet ik straks maar terugkomen denkt u niet?’ zegt het vrouwtje met krakende stem.
‘Ja, dat lijkt mij een goed idee, sorry hoor.’
Ik heb een beetje met de bejaarde vrouw te doen. Het is grijs en koud buiten. Ze moet er straks weer doorheen, denk ik. Maar ja, ze heeft wel de tijd… Toch?
‘Dan ga ik eerst het eten klaarmaken, eten en dan kom ik daarna terug’, sprak ze vastbesloten. Ik zag haar weg schuifelen en moest denken aan mijn oma. Oma’s kunnen op zo’n bedeesde, langzame en toch ook ferme manier hun zaakjes regelen. Stil in een pan staan roeren of in slow-motion hun boterham smeren met echte boter, omdat ze nu eenmaal niet sneller meer kunnen. Dat geeft een bepaalde sereniteit aan hun handelingen waar ik nog altijd kippenvel van krijg. Ook al zijn mijn beide lieve oma’s al overleden. De herinnering blijft.
Ik stel me deze vrouw voor in haar keukentje, die waarschijnlijk niet zo groot is, want in een bejaardenwoning. Ik zie haar de aardappels schillen in de luie stoel, terwijl ze voor zich uit kijkt door het raam. Ik hoor haar in zichzelf praten, denkend aan hoe ze de dag verder gaat indelen. Ik ruik haar stooflapjes, die ze met veel liefde uren laat pruttelen op het vuur voor haar man en zichzelf.
Dan ben ik aan de beurt. Ik begin een praatje met de winkelmevrouw, die opeens zegt: ‘Ja, dat oude vrouwtje laat ik extra komen hoor. Ze komt voor de broodkruimels uit de snijmachine…. voor de vogels in haar tuin. Elke week komt ze wel een paar keer. Lief hoor… Ik had ze al lang klaar liggen, maar ja, zo komt ze er nog eens uit, heeft ze haar beweging en haar praatje. ’
Opeens kijkt ze me twijfelend aan. ‘Toch?’
‘Of is dat niet netjes, dat ik haar extra laat komen?’
Ik glimlach en kan me niets lievers voorstellen dan wat deze winkelmevrouw had kunnen doen, in haar rol als bakkersvrouw. Dus ik zeg: ‘Het gaat toch om je intentie. Die is goed. Volgens mij geef je haar een enorm cadeau hiermee.’ De ogen van de winkelmevrouw beginnen te twinkelen. ‘Ja, gelijk heb je!’ zegt ze lachend en ze veegt snel de kruimels van de toonbank terwijl ze mij mijn broden in de handen drukt. Met een warm gevoel van binnen ga ik de bakkerswinkel uit. Zo simpel kan het zijn, denk ik ontroerd.
Naastenzorg. Of beter: naastenliefde.
Over Wendy Traa
Wendy Traa (1973) is kinderboekenschrijfster, leerkracht, kinderyogadocent en historica. Ze woont samen met haar man Siebren, dochters Bloeme en Veerle en hond Noortje sinds 2008 in Nijkerk. Ze is oprichtster en eigenaar van De Open Plek.
LAAKBAAR
Vier columnisten midden in het werkgebied van nijkerk.nieuws.nl ontmoeten Nijkerk, Nijkerkerveen en Hoevelaken. Elke week een nieuwe column waarin je kunt lezen wat Iris Nieuwenhuis, Marcelle Warringa, Monique van Rooyen - Staal en Wendy Traa bezig houdt.
Elke maandag een nieuwe column online.
