De onvergetelijke ervaring van Joost Bokkers
Een dag om nooit te vergeten: de Ironman Frankfurt. Bokkers nam voor het eerste deel aan de triathlon van Frankfurt en schreef er een mooi sportverhaal over.
Het moest er een keer van komen! Een hele triatlon. Na mijn gecompliceerde armbreuk nu alweer drie jaar geleden besefte ik dat (sport)gezondheid niet vanzelfsprekend is en je er soms gewoon voor moet gaan. Ik wilde het goed doen dus daarom maar voor de volgens vele mooiste van Europa gekozen! Op 6 juli was het zo ver!
Een jaar eerder had ik mezelf al ingeschreven, en het torenhoge inschrijfgeld betaald.
Zondagochtend om 4.00 gaat dan de wekker voor ‘der längste Tag des Jahres’. Maar voor dat alarm af gaat is aan alles al duidelijk geworden dat de Ironman geen gewone wedstrijd is.
Op vrijdag begint het met de startbescheiden ophalen. Een polsbandje, een startnummer, tassen voor fietsen, lopen en na de wedstrijd, stickers voor op die tassen, voor op je helm en op je fiets. In de middag is er een racebriefing en in de avond de zeer goed verzorgde pasta party. Op zaterdag moeten de fietsen en alle tassen al ingecheckt worden. Hierna is het rusten geblazen!
Na een licht ontbijt wandel ik naar de bussen die ons naar het zwemwater van de Langener Waldsee brengen. Daar aangekomen is het al een drukte van belang. Vooral het geluid van de sissende fietspompen is volop aanwezig. Ik check mijn fiets nog een laatste keer en besluit dat het goed is: ‘niets meer aan doen’. Om 6.45 start de eerste groep van Pro’s en atleten met goede prestaties in vorige Ironmans. Ik start in de tweede wave met 2500 man tegelijk. Het lukt me om goed vooraan te starten. De eerste 500 meter ontvang ik een paar stevige klappen en deel ik er ook een paar uit. Een voetballer was voor een stuk minder ter aarde gestort!. Na de landgang op 2100 meter volgt de tweede ronde van 1700 meter. In deze tweede ronde is het een stuk rustiger. Al haal ik een paar atleten uit de vorige serie in. Aan het eind voel ik mijn kuiten licht verkrampen en doe ik het rustiger aan met mijn beenslag maar al met al kom ik tevreden na precies een uur het water uit. Richting de wisselzone is er nog een ‘mudrun style’ zandduin te bedwingen. Niet echt mijn ding. Daarna wetsuit uit en naar de fiets.
Helm op en richting fietsparcours. Het aanloop stuk van 12.5 km gaat licht naar beneden en het gaat in vliegende vaart richting Down Town Frankfurt. Hierna volgen twee ronden met 1000 hoogte meters. Het eerste stuk heeft veel wind mee. Het tweede gedeelte veel wind tegen. Het parcours is glooiend met enkele klimmen te vergelijken met de Cauberg in Valkenburg. Gedurende de dag begint de wind flink aan te wakkeren. Ook de zon begint zich met de zaken te bemoeien. Uiteindelijk wordt het 31 graden en flink broeierig. In eerdere wedstrijden heb ik al gemerkt dat dit te warm voor mijn lijf is. Balen! Maar niks aan te doen dus door! Vanaf kilometer 50 wordt het warmer en warmer. Ik probeer heel veel te drinken (8 bidons in totaal gedurende het fietsen). Op kilometer 120 heb ik een eerste dipje. Gelukkig zijn er meer die het moeilijk hebben. Ik probeer wat rustiger te gaan rijden. De laatste kilometers tegen de wind in kom ik er zo weer doorheen. Heel tevreden kom ik in het centrum van Frankfurt aan voor het lopen.
Joost heeft de steun van zijn supporters nodig om te overleven.
Maar dat lopen……..al na een paar kilometers krijg ik het moeilijk. Ik heb het ontzettend warm en probeer optimaal gebruik te maken van de verzorgingsposten. Water, cola, sportdrank, weer water, weer cola, hydro gels, zout, natte sponsen voor in mijn nek en ijs wat ik ook achter in mijn nek gooi. En dat allemaal in één verzorgingspost. Er zijn er 5 per ronde van 10,5km. Na 15 kilometer zie ik het niet meer zitten, meer dan ik ooit gedaan heb in een wedstrijd denk ik aan opgeven. Hoe moet ik die 27 kilometer naar de finish door komen! Gelukkig staan daar mijn supporters: Susan, Eddy, Friso, Sanne, Pa, Ma en Hans. Zij slepen me er doorheen die laatste kilometers. De allerlaatste meters zijn fantastisch. Door een haag van toeschouwers wordt iedere deelnemer onthaalt aan de finish. Voor mij het mooiste van de hele wedstrijd. Een wedstrijd die ik finishte in 10 uur en 36 minuten. Een wedstrijd met 4.500 vrijwilligers, meer dan 3.000 deelnemers (allemaal op de hele), en 500.000 toeschouwers. Een wedstrijd met de motto’s: ‘See you at the finish line’ en ‘Anything is possible’!]
Voor iedereen een aanrader! Al vergt het een hoop financiële middelen, Energie en tijd!
Bijdrage van Joost Bokkers
