Hoevelaken beschikt over de langste adem

In de diverse sportcompetities is er altijd maar één wedstrijd belangrijk, de eerstvolgende. Voor sc Hoevelaken was dat afgelopen zaterdag het duel tegen Elspeet, waarvoor de doelstelling al na de wedstrijd tegen Zeewolde werd geformuleerd: zorgen dat we de eerste competitiehelft ongeslagen blijven. Om dat doel te bereiken volstond een gelijkspel, maar gezien het onderlinge verschil op de ranglijst zou een ‘draw’ voor koploper Hoevelaken op voorhand een onbevredigend resultaat betekenen.

Uiteindelijk greep Hoevelaken de volle winst tegen de ‘kampioen van de gelijke spelen’, maar daarvoor moesten de spelers, begeleidingsstaf en grote supportersschare wel wachten tot de vijfde minuut in de extra tijd. Vanuit een vrije trap was het uiteindelijk Jan Weyn, die met een rake bal het goudhaantje werd aan de Hoevelakense kant. Dat die treffer gemaakt werd vanuit buitenspelpositie was een vorm van gerechtigheid. Ruim twintig minuten voor zijn winnende treffer leek Jan Weyn namelijk ook al de 2-1 op het bord te schieten, vanuit een voorzet van Tom Buitink. Bij de balaanname van Buitink stak de assistent-scheidsrechter van Elspeet echter volledig onterecht zijn vlag in de lucht, waarop de scheidsrechter van dienst, Brandenbarg, pas laat na de ingeschoten bal reageerde. Niet veel later werd Ruud Kassenaar onterecht wegens buitenspel teruggevlagd, dus toen Jan Weyn uiteindelijk toch de winnende treffer op zijn naam bracht en de assistent opnieuw vlagde, moet de arbiter gedacht hebben, dat het wel een keer goed was met die vlagsignalen. De treffer werd gevierd als een kampioenschap, maar de titel ‘Herbstmeister’ levert geen extra punten op.

Hoevelaken begon de wedstrijd voor het eerst zonder topscorer Tim Overmars in de basis, die met een hamstringblessure nog een achttal weken aan de kant moet blijven. Jan van den Heuvel liet na afloop weten benieuwd te zijn geweest, hoe de spelers op het ontbreken van de balvaste schutter zouden reageren. Dat viel hem bepaald niet mee, want Hoevelaken voetbalde voor rust vooral ongeïnspireerd en kwam door een handsbalstrafschop na ruim een half uur zelfs op achterstand. Via een kopbal van Jan Weyn en een vrije trap van Michel van de Bunt had Hoevelaken eerder in de wedstrijd wel kansen gehad om de score te openen, maar het vizier stond onscherp en de doelman van Elspeet in de weg. De ‘zomeravondvoetballers’ van Hoevelaken gingen daarom met een 0-1 achterstand rusten en kregen in de kleedkamer via een indrukwekkende monoloog van Jan van den Heuvel te horen, wat er allemaal mis ging. Zelfs de stempelposten van de Avondvierdaagse werden daarbij aangehaald. Na afloop zei de Hoevelakense verantwoordelijke, dat je als trainer langs de kant weinig invloed kunt uitoefenen, maar zijn ‘donderspeech’ (“Ik probeer die altijd zo lang mogelijk uit te stellen, anders heeft het geen effect meer”) miste de uitwerking niet. Hoevelaken trok in de tweede doorgang van meet af aan ten strijde en kreeg via Tom Buitink, die uitstekend inviel ten koste van Joeri van den Hoeven, al na twee minuten een kans. Herald Hop, de Elspeetse doelwachter, wist in die situatie het tij nog te keren, maar moest twee minuten later wel toezien, hoe Ruud Kassenaar vanuit een vrije trap de bal tegen de onderkant van de lat schoot, waarna Tom Buitink er als de kippen bij was om de opspringende bal over de lijn te koppen. Net als bij de winnende goal in de extra tijd ging een dood spelmoment aan de treffer vooraf. Jan van den Heuvel: “Ik had deze week al een voorgevoel, dat vrije trappen tegen deze stugge ploeg wel eens doorslaggevend zouden kunnen zijn. Ik heb spitsentrainer Jaap van de Pol en elftalleider Eric Vos daarom donderdag de opdracht gegeven, om daar eens flink op te trainen. Het is achteraf mooi om te zien, dat het dan ook zo uitkomt”.

Hoevelaken kende in de wedstrijd twee psychologisch moeilijke momenten, waarin het zich uiterst weerbaar opstelde. De eerste fase was de periode na de afgekeurde treffer van Jan Weyn in de 72e minuut. Hoevelaken ging niet bij de pakken neerzitten en bleef grote druk uitoefenen op het doel van Elspeet. In korte tijd leverde dat een aantal scoringskansen op, die onbenut bleven. De tweede spannende fase was het moment van de negentigste minuut tot het eindsignaal, waarin Hoevelaken enthousiast op zoek bleef naar de winnende treffer. Jan Weyn schoot de bal net voorlangs, Peter van der Weerd zag een gekopte bal over de dwarslat verdwijnen, terwijl Tom Buitink na zijn kopbal al stond te juichen, maar een reflex van de goalie tot vertwijfeling leidde. De wedstrijd raasde voort naar de 95e minuut, een tijd die gezien de blessurebehandelingen gerechtvaardigd was, en daarin kwam dan toch het euforische moment, dat de Hoevelakense voetballers elkaar in de armen konden vallen. De overwinning werd als een kampioenschap gevierd, want na ’t Harde thuis (2-2 in de 95e minuut) en Oene uit (2-1 winst in de 92e minuut) beschikte Hoevelaken ook in de laatste wedstrijd van 2013 over de langste adem.