de medemens die duur werd verkocht
Slavernij. De rest van Europa vond dat het mooi was geweest, maar de Nederlandse slavendrijvers – de Nijkerkers ook – klampten zich vast aan hun ‘eigendommen’. Ze klaagden in 1842 hun hoge nood bij Hare Majesteit, onder het mom van algemeen belang. De rust en veiligheid van de kolonie mogen natuurlijk niet worden verstoord en de ‘aldaar gelegene eigendommen mogen niet worden benadeeld’. Mocht het tot een emancipatie van de slaven in de kolonie Suriname komen, dan was het, aldus de slavendrijvers, niet meer dan ‘recht en billijk’ dat zij behoorlijke schadeloosstelling voor de afstand van hun eigendom ontvingen. Zo wisten ze het nog twintig jaar te rekken, maar op 1 juli 1863 werden de ketenen verbroken (Keti Koti). Dat gebeurde tegen forse vergoeding en de voormalige slaven waren nog wel verplicht om tien jaar als contractarbeider door te werken.
Niks medemenselijkheid, een uitonderhandelde vrijheid was het.
Vandaag vieren we, ook in Nijkerk, Keti Koti: de ketenen zijn verbroken (maar laten we ons nooit in slaap sukkelen..
WJD
