de oma’s, de opa’s, de kleinkinderen, de dood, en de verstoorde verhoudingen
Mijn oma’s heb ik nauwelijks gekend, maar een plaatsvervangende oma (die verrassend snel opdook) heeft me toch ook behoorlijk verwend. Ik denk daar nog regelmatig aan. Een oma en opa die je in het zonnetje zetten. Die je even uit de mallemolen halen die het gezinsleven soms is. Die je alle aandacht geven en je terloops ook nog een beetje verwennen, al is het maar een dag per maand. Dat gun je ieder kind. Dat zeg ik vandaag: het is Nationale Opa- en Omadag. Helaas staat soms de dood in de weg (dan heb je zomaar geen opa of oma meer). Of zitten volwassen familieleden elkaar zo in de weg dat het contact met je opa en oma verbroken is. Daar zijn oplossingen voor, mits je moeite doet (wat water bij de wijn bijvoorbeeld). Waar een wil is, is er vaak een weg.
Je krijgt er veel voor terug: de glimlach van een kind.
WJD
