de kikkererwtendip en Yotam Ottolenghi
In Nijkerk richten veel boeren zich traditiegetrouw nog op vee, maar in Zeeland en Groningen zijn er die een andere afslag nemen. De boeren daar storten zich op de teelt van kikkererwten. De benaming zal ook de vleeseters onder ons aanspreken.
Voor de fanatieke carnivoren alhier die nog niet weten hoe lekker zo’n (ook knettergezonde) kikkererwt kan zijn, volgt hier een verleidingspoging.
Het leukste en lekkerste is om zelf een kikkererwtendip te maken. Yotam Ottolenghi is de god onder de makers van de kikkererwtendippen, dus een goed recept is snel gevonden. Appeltje eitje. Kies je toch voor kant-en-klaar, mijd dan de levensmiddelenschuren met ongezellig groot vloeroppervlak, maar scoor een verse dip op de markt. Vraag je naar een pikante kikkererwtendip, schrik dan niet als je als antwoord krijgt: ‘Oh, je bedoelt hummus!’. Want ja, het wordt hummus genoemd. (Maar je mag ook gewoon ‘hoemmoes’ zeggen, hoor.) Is er vandaag markt, kom dan liefst direct in actie en kleed je verzoek als volgt in: ‘Het is vandaag, zoals je weet, Internationale Hummus Dag, dus heb je toevallig zo’n lekker kikkererwtendipje in de aanbieding?’ Vers boerenbroodje eronder, geroosterde groenten erop.
En ik durf te wedden dat je verkocht bent voor je het weet.
WJD
