Belevenissen van een schilderende Nijkerker .... Deel 4

08.45. Eindelijk de deuren van het audiologisch centrum gepasseerd, het sluiten was duidelijk hoorbaar.

De diagnose 'Sudden deafness', voor het eerst en vooral verstaanbaar aan mijn linkeroor toevertrouwd. Prima. Klinkt wel tof. Akkoord voor plotseling maar doof beschouw ik mijzelf niet ondanks de onhoorbare frequenties. In Nederland overkomt dit jaarlijks bij één op de twaalfduizend mensen. Eindelijk hoor ik ergens bij. Die wil ik overigens wel ontmoeten en even lekker klankborden. Maar dankbaar hoor ik mijn lief ook nog steeds met haar mooie stem duidelijke adviezen geven over mijn dagelijkse huishoudelijke taken, ik hoor deze dus wel, maar dit terzijde. Mevrouw M., mijn audiologische therapeut wist mij verder in haar kantoor vol instrumenten te vertellen dat acceptatie de sleutel is. Het leek alsof zij een groot geheim ontvouwde. Een geheim dat nog nooit iemand eerder echt had begrepen. Ook de herhaling van dit advies bereikte een bijzondere frequentie. De uitleg van de wonderlijke werking van het oor voelde daarbij als een verplicht college. Al mijn slimme vragen werden met een handgebaar hoofdschuddend weggeveegd, alles was al langs geweest. Hier zat duidelijk een routinier. Al met al, er is geen remedie bekend voor spontane weigering en getoeter in het oor. Het beste nieuws was nog wel dat mijn gehoor de signalen niet vervormde. Een gehoorapparaat zal in mijn geval uitkomst gaan bieden. Hoogstwaarschijnlijk althans. De disclaimer werd toch nog even ingebouwd. Anno 2024, ontving ik zo ongeveer 1000 jaar na de middeleeuwen toch met enig afgrijzen maar meer verbazing de opmerking: “We begrijpen nog te weinig van het oor”. De sessie wordt nu over twee weken vervolgt. 12.00 Fiets met accu. Terras. Dagblad Trouw. Zon. Pet van dochter op het hoofd. Een dame in lange bloemetjesjurk passeert. Een moeder. Gezond vol lichaam. Vlaams bier. Spelende krijsende kinderen op het plein. Niet om aan te horen, rechts.