Belevenissen van een schilderende Nijkerker...deel 18
Ik vermoed dat ik getroffen ben door een zachte en heerlijke midlifecrisis.
Wat een geluk.
Ik ben pas zeventig. Bestaat er ook een end-of-life-crisis of wordt dat veelal overvleugeld door een variant van alzheimer? Het goede nieuws is ook dat we depressies vrolijk en succesvol kunnen aanpakken en depressies zijn vaak zeer tijdelijk. Pillen en wiet sla ik even over maar ik voel langzaam dat mijn levenslust alweer met lenteachtige sprongen toeneemt, terwijl de winter nog in volle gang is. Ik voel mij gezegend. En al met al, hoe gek het ook klinkt, mijn vermeende depressie ervaar ik nu ook zelfs als luxe. In gebieden waar geen verantwoorde huisvesting overeind staat, medische zorg ontbreekt en voedsel en water een dagelijkse uitdaging is, aldaar is weinig ruimte voor zogenaamd zelfleed. Het gaat dan om overleven. Zo simpel is het. Ik voel mij ook hierom bevoorrecht. Enkele bezitten meer dan velen. Ook deze evenredigheid zal zich eens veranderen. Het is vooralsnog om diep te schamen, zo voel ik dat.
Het is alweer wat geleden, maar misschien ook geholpen door mijn gemoed: het eerdere idee van een Amerikaanse president om een gedeelte van Europa toe te eigenen was bij mij regelrecht in het verkeerde keelgat geschoten. Waarvan akte. Ik vermoed zomaar dat hij niet alle kranten uit de lage landen bij het ontbijt openslaat, maar deze opmerking van een schilderende Nijkerker zal hem toch op zijn minst moeten doen twijfelen. Neemt niet weg dat dat de wereld aan het veranderen is. Dit is inherent aan de levenscyclus van het grotere bestaan, maar deze stap is te brutaal en te groot. Eindelijk heb ik een reden om het woord ridicuul te bezigen. Bij deze. Mogelijk is dit idee als business-proposal gelanceerd, een blindganger, een roodgloeiende stoorzender in het hart van een oude wereld waarin vrede diep wordt gekoesterd.
Inmiddels is duidelijk, in ieder geval toegezegd dat geen geweld zal worden toegepast, maar toch, de wereld verandert. Ik vermoed dat de verandering en status van onze planeet over honderd jaar voor nu ondenkbaar is. Honderd jaar verder is vergeleken met onze historie met de middeleeuwen tastbaar nog op onze hielen een lichtsprong. Hopelijk zal het gezonde verstand vooralsnog verder zegevieren en voor velen vooruitgang en voorspoed bieden.
Bijdrage van Frank van der Kaaij
