Ben blogt: een egel in huis

Op de camping lees ik Een haas in huis van Chloe Dalton.

Met veel opofferingen geeft ze een wilde haas een thuis, zonder haar tot huisdier te maken. Zou ik dat ook kunnen? Een egel geeft even later het antwoord.

Dierenleed trek ik slecht. Een hooiwagen probeer ik altijd in een kommetje van mijn handen te vangen, zodat ik hem buiten weer los kan laten. Zo’n beest leeft ook maar één keer en probeert er het beste van te maken. Vroeger pakte ik hem wel eens bij een poot. Dan was de hooiwagen verdwenen, maar stond ik nog minutenlang met een trillend pootje in mijn hand.

Daarom laat ik me gemakkelijk meevoeren met het verhaal van Chloe Dalton. Ze is politiek speechschrijver, geen natuurmens. Ze trekt zich terug in een huisje op het Britse platteland en ontfermt zich daar over een bijna dode jonge haas.Ze weet dat moederhaas het jong zal verstoten als ze het dier aanraakt, vanwege haar menselijke geur. Dus laat ze het liggen, in de hoop dat moederhaas terugkomt. Maar de volgende dag ligt de haas er nog. Ze neemt het dier mee naar huis.

Ze weet de haas groot te brengen, maar wil dat het een wild dier blijft. Het tuinhek blijft open, zodat het beest altijd zelf kan kiezen of het de natuurlijke habitat weer opzoekt. Een nieuwe bank in haar kamer schrikt de haas af, dus zet ze de oude bank weer terug. De televisie blijft ’s avonds uit, omdat onverwachte geluiden de haas kunnen laten schrikken. En parfum gebruikt ze niet meer: hazen hebben een zeer gevoelige neus.Langzaam kijkt ze ook anders naar haar eigen leven. Haar jachtige leven als politiek adviseur komt tot stilstand, het ritme van de natuur neemt het over.

Al lezende raak ik betoverd. Wat zou er met mij gebeuren als ik zo’n wild dier in mijn leven toeliet? Zou ik – net als Dalton – mijn gewoontes ervoor aanpassen?Als ik rond middernacht voor mijn tent nog wat over het boek zit te mijmeren, krijg ik antwoord. Ik hoor smakkend gesnuif. Hortend. Pruttelend. Of een oud espresso-apparaat besluit diep in de nacht nog een kopje koffie te zetten.

Een egel.

Verstild kijk ik naar dit wilde wonder. Het dier geeft me zelfs de tijd om in het halfdonker een foto te maken. Dan trippelt het weg. Verbazend snel nog, voor zo’n wandelend speldenkussen.

Ik mijmer nog even verder over dit cadeautje van de natuur. Ga ik in de geest van Chloe Dalton mijn tuin egelvriendelijk maken? Ga ik bijvoorbeeld in overleg met de buren egelpoortjes aanleggen in mijn schutting, zodat egels op tuinentocht kunnen? Ik voel de natuur al een beetje door mijn leven stromen.

De volgende avond ga ik slapen. De egel ben ik alweer vergeten, tot ik aan de buitenkant van de tent het espresso-apparaat weer hoor sissen en pruttelen. Ho wacht even, leuk zo’n wilde egel, maar nu wil ik pitten.De egel blijft ritselen en snuiven.Vijf minuten later horen onze campingburen gebons en gebeuk tegen een tentdoek en een stem die luidkeels sist: ‘Kssssjjj … *#*+* … opgesodemieterd!’

De geest van Chloe Dalton heb ik duidelijk nog niet helemaal te pakken.En de egel? Nooit meer gezien. Wild. Geen blijvertje.