Ben blogt: Fit, fitter, fitness

Is fitness de overtreffende trap van fit?

Is de sportschool een gebedshuis waar de maakbaarheid van het leven aanbeden wordt? Of heeft Midas Dekkers gelijk als hij zegt dat homo ludens is verworden tot homo adidas?

Het duurde even voor ik over de drempel van de sportschool stapte. Ik zag mezelf niet rondlopen in een wereld waar – in tegenstelling tot de Wallen – spiegels belangrijker zijn dan ramen. Waar mensen meer naar zichzelf kijken dan naar buiten.

Waarom dan toch de stap gezet? Na je dertigste nemen spiermassa en spierkracht af. Dit proces gaat sneller naarmate je ouder wordt. Als je weinig beweegt, kan je spierkracht na je zeventigste in tien jaar tijd zelfs tot wel 40 procent afnemen. Krachttraining en voldoende eiwitten remmen dat verlies af.

Toen ik deze statistieken eenmaal had gezien, zag ik om me heen ineens allemaal oude mannen zonder billen in de broek. Door twee keer per week aan gewichten te trekken, investeer ik – voor zover dat in mijn vermogen ligt – in vitaal ouder worden. Oftewel: sterkere spieren, sterkere botten en hopelijk wat minder kans om als pensionado over een stoeprand te struikelen.

Terwijl mijn borstspieren verzuren op de pec fly, zie ik in de hoek twee gespierde gasten elkaar oppoken om de halter nog een keer extra omhoog te drukken. Daarna checken ze  ieder zwijgend hun telefoon. Ernaast traint een jonge meid haar kogelronde ‘glutes’ nog kogelronder. Op de hometrainer zit een man die herstelt van een blessure en hier sport om weer fit te worden.

Als ik stiekem even in de spiegel kijk of mijn spierdefinitie al wat verbeterd is, zie ik over mijn schouder bioloog Midas Dekkers meekijken. Hij schudt spottend zijn hoofd. Ik weet wat hij denkt, niet lang geleden hield hij op uitnodiging van de bibliotheek een lezing in mijn dorp. De teneur van zijn verhaal: als je gewoon leeft, krijg je genoeg beweging. Maar ja, de enige lichaamsbeweging van veel mensen bestaat tegenwoordig uit het indrukken van een muis. Na hun kantoordag klimmen ze in de sportschool op een fiets die stilstaat en tillen ze aan gewichten die ze op hun werk van de Arbo-wet niet eens zouden mogen tillen.

Ik sprak in de sportschool een powerlifter. Hij deed aan wedstrijden mee in de klasse tot 105 kg. Op dat moment woog hij 102 kg. Zijn doel: vier kilo erbij. Om er vervolgens vlak voor de wedstrijd weer precies genoeg af te krijgen. Dat betekent: eerst extra eten en liters water drinken, om daar een paar dagen voor de wedstrijd weer abrupt mee te stoppen. Hij noemde dat een water cut. Eventueel gaat hij de dag ervoor nog naar de sauna om het laatste vocht eruit te zweten. Zodat op de wedstrijddag de weegschaal precies 104,9 kg aangeeft.

Je kunt je afvragen of het gezond is om je gewicht en stofwisseling op deze manier te manipuleren. Over anabolen heb ik het dan nog niet eens. Dan denk ik, Midas, misschien heb je gelijk. Misschien is fitness niet meer dan de illusie dat we het ouder worden nog wat voor ons uit kunnen schuiven. Maar toen ik je na afloop van je lezing krom en stram van het podium zag strompelen, dacht ik toch: een paar squats had je misschien wel kunnen gebruiken. Misschien moeten we de evolutie niet al te veel haar gang laten gaan.