De belevenissen van een schilderende Nijkerker...deel 23

Ik bezit de twijfelachtige superkracht om zomaar ineens op een compleet andere plek te zijn.

Een soort ongevraagde, mentale nooduitgang uit de realiteit. Dan lig ik comfortabel op mijn favoriete canapé, maar bevind ik me in mijn hoofd ineens weer op die ene camping in de Ardennen. Of nóg opmerkelijker: ik teleporteer naar plekken waar ik nog nooit ben geweest, maar waar mijn brein wel een uiterst scherp 4K-beeld van heeft gefabriceerd. Zo stond ik laatst ineens klappertandend naast een koppel pinguïns op een ijsschots. Met dank aan Sir David Attenborough en zijn iets té meeslepende documentaires. Ik voelde die koude poolwind letterlijk in mijn eigen woonkamer. Eigenlijk moet ik standaard een schetsboek met ducttape op mijn schoot plakken om deze visioenen vast te leggen. Het is toch een opmerkelijke vorm van budgetteleportatie. Een soort Star Trek, maar dan zonder de peperdure special effects, zonder logisch script en vooral zónder de twijfelachtig strakke maillots waar Captain Kirk zo elegant in rondsloop. Ben ik de enige die deze storing heeft? Ben ik buitengewoon speciaal? Welnee, waarschijnlijk is het gewoon een flinke, vonkende kortsluiting op de cerebrale verdieping.

Het kleine, burgerlijke leven zit vol hysterische verrassingen. Zo droom ik regelmatig van epische confrontaties waarin ik mijn innerlijke gevoelens onder woorden breng. Heerlijke, therapeutische ontmoetingen. Soms speel ik zelfs voor regisseur van mijn eigen nachtelijke bioscoop. Het is mij weleens gelukt om na het ontwaken een droom gewoon weer te herstarten. De verhaallijn beviel me uitzonderlijk goed en ik weigerde dat abrupte einde simpelweg te accepteren. Gewoon de snooze-knop van de eigen fantasie indrukken en brutaal opgaan in je eigen hallucinatie. Wonderlijke ervaringen.

Oh ja, in diezelfde categorie van mentale acrobatiek: ik ben inmiddels al drie keer van de Dom in Utrecht gesprongen. Gelukkig wel telkens met een natuurkundig onmogelijke, feilloze landing. Pal in de Oudegracht uiteraard; de Nieuwegracht vind ik te modern. Een 113 meter hoge bungeejump zonder koord, zonder parachute en met een vrolijke doodsangst. Scheelt toch weer een peperduur kaartje voor de Efteling. Er zijn ook geen wachtrijen: direct springen. Overigens meanderen de Utrechtse grachten in mijn dromen tot ver voorbij Nijkerk. Bijzonder doelmatig bij illusies. Het zou mij ook niet verbazen als er een vereniging bestaat waar lotgenoten eens per maand samenkomen om hun liefde voor droomsprongen met elkaar te delen.

Ook voor de spiegel staan we elke ochtend keihard te hallucineren. We zien onszelf niet zoals we in werkelijkheid zijn, maar zoals we wíllen dat we eruitzien. Ik wel tenminste. Ik zie elke morgen in de spiegel steevast een afgetrainde, zongebruinde en dynamische adonis. Iemand die zich energiek opfrist om de wereld wederom huppelend te betreden, met het vanzelfsprekende, ingeboren voornemen om in uitzinnigheid een liefdevol maar ook creatief pad te volgen. Mijn AOW-status, de systematiek van de medicijndoos en de onbarmhartige cijfers op de weegschaal adviseren mij echter om hierin behoedzaam te maneuvreren.