Hans Dammingh over de Bieb

Ze zitten in een groepje bij elkaar.

De meesten staren naar een beeldschermpje dat in de hand ligt. Gesproken wordt er nauwelijks. Je ziet het best vaak.  Ongemerkt kan er dan zomaar iets verloren gaan.

De mens wordt pas een 'ik' in contact met een 'jij'. Dat zegt een filosoof.

Ik herken daar wel wat in. Alleen al een praatje met een ander, een onbekende, kan een dag sjeu geven. Ook al is de aanleiding niet sensationeel ('Ik zie daar in je winkelkar sambal liggen, waar heb je die vandaan?'), een onverwachte wending ligt altijd op de loer. ('Ah, je kookt graag Indisch. Hoe komt dat zo? En voor je het weet hoor je een levensverhaal en krijg je een recept cadeau van een gerecht dat je je verdere leven koestert.)

De bieb, in Nijkerk, Nijkerkerveen of Hoevelaken, is bij ons een uitgelezen plek voor een ontmoeting. Koning, keizer, admiraal, je treft ze er allemaal. 

Je kunt er allang niet meer alleen terecht voor boeken. Ook als je vastloopt met je computer of met de overheid kun je er aankloppen. In Nijkerk tref je er op vaste tijden handige lieden die er genoegen in scheppen huishoudelijke apparaten van een wisse ondergang te redden. Er is een handwerkclubje (allemaal vrouwen, maar ook anderen zijn meer dan welkom). Jongeren die lid zijn en bezig zijn met hun rijbewijs kunnen onbeperkt oefenen voor hun theorie-examen. En er is, dat spreekt voor zich, een taalcafé, waar je niet alleen je taal kunt opkrikken, maar ook je rekenen kunt bijspijkeren. Op zondagmiddag biedt de Bieb alle ruimte voor regionaal muzikaal talent. Genoeg te beleven.

Wil je 'de ik' in jezelf ontdekken, spring dan op de fiets naar de bieb. En vergeet gerust je mobiel. Die heb je niet nodig en dan weet je ook zeker dat Mark Zuckerberg (de eigenaar van WhatsApp) niet stiekem meeluistert.

Hans Dammingh