Hans den Haan over "Klem met de auto"

Ik denk dat iedereen het wel eens heeft meegemaakt. Dat je navigatie je letterlijk het bos in stuurt.

Ik kan zo al drie navigatie-paniekaanvallen noemen die mij overkomen zijn. Eenmaal werden we in Zuid-Limburg via een smalle boerenweg geleid naar een tachtig-kilometerweg die ze aan het asfalteren waren. De tocht eindigde met de neus tegen een enorme zandberg. Keren was lastig op deze smalle weg met hoge bermen. Maar uiteindelijk heeft een van de wegwerkers de auto toch voor ons gekeerd. Die had met zijn stoomwals voor hetere vuren gestaan.

Een andere keer sloegen we ergens bij Maartensdijk in de buurt een soort bosweg in om sneller bij Bilthoven te geraken. In de stromende regen. Het eerste stuk was nog netjes geasfalteerd. Maar op een bepaald moment werd het onverhard. Dan moet je al op je hoede zijn. Gelukkig stoof het zand van de weg niet op. Want het regende pijpenstelen.
Onderweg zagen wij verschillende wandelaars min of meer in kleding gehuld waarmee ze zo onder water konden.
Vervolgens gingen we over een enorme bult. De Maartensdijkse berg. Ruim twee meter hoog. En dat in een stortbui.
Twintig meter verderop moesten we rechtsaf. Dat was een onvervalst bospad. Met een afsluitbalk ervoor. Volgens Google Maps was dit de ultieme weg richting Bilthoven. Een smal pad, slechts één auto breed. Aan weerszijden donker woud. En afgesloten voor verkeer.
Maar zelfs als hij niet was afgesloten, was het eerder een weg voor terreinwagens.
Achteraf bleek dat ik de route per ongeluk op “met de fiets” had gezet.

Gelukkig lukte het ons hier wel redelijk om om te keren. Maar zouden we op de terugreis nog wel die hoge bult kunnen nemen? Het werd steeds natter en modderiger. Tot onze opluchting lukte het ons toch om aan de andere kant van deze reuzenhindernis te komen. Maar het credo was vanaf die dag: nooit meer een onverharde weg. Voordat je het weet, raak je verzeild in een bosbessenlabyrint.

Ik droom wel eens dat ik met de auto een soort trap afrijd en in een gat met aan drie kanten muren beland. En achter mij die trap. Een moment om wakker te worden.

Als je bij Putten naar kampeerplaats ‘t Ravenest wordt geleid via de Hunnenweg (verderop ook onverhard) en de Harderwijker Karweg, dat is ook niet fijn. Als u weet hoe de situatie daar is. In de droge zomertijd heeft je auto dan al uitgebreid stof gehapt. En iedere fietser die je passeert breeduit bestoven. Dus raampjes dicht. Om de klachten niet te horen. Vooral leuk als je net naar de autowasserij bent geweest.
Je moet dan op de karweg verderop linksaf de Traa inrijden. Ook onverhard en geen pretje.
Maar wij besloten weer terug te gaan en een betere route te zoeken. Met al die wolven daar.

Nou ja, ik ken wel een paar onverharde wegen die ik zou durven gaan. Zoals de Oude Garderenseweg. Van Krachtighuizen naar hotel Mooi Veluwe. Maar de paniek kan nog groter zijn als je in een stad compleet vast komt te zitten. Deventer is een aardig voorbeeld. Of in Arnhem bij de Nelson Mandelabrug. Waar wij uiteindelijk op de Rijnkade belandden. Met voor ons geen uitzicht op een ontsnapping. We hebben de auto daar maar achter gelaten.
Maar vooral ook Amersfoort. En het ergst is het dan op de Hof uit te komen. En, nog erger, op zaterdagmiddag als het markt is.

Die zaterdagmiddag hadden wij de Amersfoortse kunstroute bezocht. De meeste kunstenaars exposeerden allemaal bij elkaar langs de Muurhuizen. Bijna huis aan huis. De bewoners hadden hun huis daartoe ter beschikking gesteld. Het was niet alleen leuk de kunst te bekijken, maar vooral ook de huizen van binnen te bewonderen. Die uiteraard allemaal verschillend zijn.
Maar na een lange zwerftocht langs de verschillende exposities besloten wij nog even ter afsluiting een wijntje te drinken op de Hof. Alleen bij Grand Café Halewijn was nog een plekje vrij. Daar waar de “Achter het oude stadhuis” uitkomt op de Hof.
Halverwege onze rosé stopte daar een klein blauw autootje voor de deur. Ik weet even niet meer welk merk. Ik ben niet zo goed in automerken.
Het was wel duidelijk dat de bestuurster echt niet meer wist waar ze heen moest. Daar op de Hof bij het aflopen van de markt op een benauwd plekje. Het raampje geopend vertelde ze aan omstanders dat ze de navigatie had gevolgd. Nou, dan kun je op de vreemdste plekken terechtkomen en zeker in een benarde situatie. Nou die benauwenis was dan ook duidelijk aan haar gezicht te zien. Ze voelde zich klemgezet. En ze wist echt niet hoe te ontsnappen.
Iemand vertelde haar dat ze inmiddels wel zeker vierhonderd euro boete kon verwachten. Hij zei dat klaarblijkelijk om haar op beuren. Twee overtredingen van tweehonderd. Twee verbodsborden op weg naar de Hof. Feitelijk is de hele binnenstad verboden gebied. Maar je moet toch wel stug hebben doorgereden om uiteindelijk op de Hof te belanden. En geen enkele keer heb je je afgevraagd “mag ik hier wel rijden?”
De navigatie gaf blijkbaar niet aan hoe weer weg te komen uit Amersfoort.

Ik moet zeggen: ik had geen leedvermaak. Het was best sneu. Maar ik dacht ook wel: ik ben blij dat dit mij niet overkomt. En dat op een drukke zaterdagmiddag. Met overal terrasjes en barricaden. En die marktkramen.

Ze keerde om. Met als doel in de richting van de Lavendelstraat weer te vertrekken. Daar waar ze vandaan gekomen was. Maar een marktkoopman raadde dat haar af. Want dan zou ze de vrachtwagens tegenkomen. DE vrachtwagens. Oei. In die Lavendelstraat waar je niet langs elkaar kunt. En een paar minuten later kwamen de vrachtauto’s er inderdaad aan. Om de overgebleven marktwaar in te laden.
Een groot geel exemplaar reed op tot pal voor haar voorbumper. Het signaal was duidelijk: je moet achteruit. Wegwezen hier. Maar ze ging telkens een klein stukje terug. Waarna de vrachtwagenchauffeur weer dwingend tot vlak voor haar bumper opreed. Hij bleef er rustig onder.
Zo ging het wel vijf keer, telkens een klein stukje. Er zat nu voor haar niets anders op dan achteruit weg te rijden via het “Achter het stadhuis” naar de Krommestraat. Die overigens behoorlijk recht is. Maar omkeren ging niet meer. Ze moest achteruit.
Ze was geen held in achteruitrijden. Het was ook lastig wat terrasstoeltjes te vermijden. En uitstallingen voor winkels. Al gauw nam een van de marktmensen het stuur van haar over. Hij manoeuvreerde behendig naar de Krommestraat. Haart ontsnappingsroute.

Navigatie-avonturen kenmerken zich vooral door spijt. Hadden wij dit maar niet gedaan. Het is wel duidelijk. Google Maps kan de situatie niet voor honderd procent inschatten. Misschien toch maar terug naar de TomTom.