Middenstand gemangeld door grote geld, dat ieder dubbeltje drie keer omdraait

‘Het contact met de ontwikkelaar verloopt helaas moeizaam’.

Dat zeggen winkeliers die aan de Wiekslag in Hoevelaken zijn gevestigd. Ze drukken zich waarschijnlijk voorzichtig uit, want ze willen de eigenaar van hun panden, de projectontwikkelaar, niet tegen zich in het harnas jagen. Toch luiden ze de noodklok. Het water staat ze vast tot aan de lippen.

Op een foto bij het artikel in de krant zie je twee winkeliers staan: Noortje Traa, van lingeriezaak Body Comfort, en Arjan van Koot, van delicatessezaak Vers van Koot. Er kan een lachje af, maar dat zegt weinig. Welk hoofd lacht niet als de fotograaf het vriendelijk vraagt? Ze staan op een verlaten plein, met een verdorde boom en enkele winkels. Boven de winkels een laag appartementen met balkon. De objecten op de Wiekslag zijn ‘relatief oud’. Als bouwjaar wordt ergens 1949 genoemd. Dat kan zomaar kloppen. De appartementen lijken, bijna tachtig jaar later, nog in de oorspronkelijke staat. Asgrauw. Op sterven na dood.

De winkeliers betalen forse huren aan de projectontwikkelaar. Daar staan magere inspanningen voor onderhoud tegenover. De ontwikkelaar lijkt er geen geld meer in te willen steken. Ook niet als sloop nog jaren op zich laat wachten. Kostenbesparing gaat kennelijk boven alles. Dat zullen de winkeliers toch moeten begrijpen. En doen ze dat niet, dan heeft het ook geen zin om daar energie in te steken. Miranda van Schoonderbeek, zij is de ontwikkelaar, gaat het gesprek met hen uit de weg. Zonde van de moeite. Ze vertelt dat ze met het gemeentebestuur de afspraak heeft gemaakt dat dat de communicatie verzorgt. Wel zo makkelijk om die de kastanjes uit jouw vuurtje te laten halen. Altijd fijn als je de overheid voor jouw karretje kunt spannen. Miranda heeft vast belangrijker zaken aan haar hoofd. Dat zal iedereen wel begrijpen. Het is de vraag of dat klopt.

Loszittende balkonhekjes. Angst voor wegwaaiende gevelplaten. Zit het met de brandveiligheid wel goed? Troosteloze uitstraling. En dan ook nog onzekerheid over de toekomstplannen van de projectontwikkelaar. Noortje en Arjan krijgen het voor de kiezen.

Een anonieme woordvoerder laat weten dat de gemeente de zorgen van de ondernemers begrijpt en het gesprek met Arjan, Noortje en de andere winkeliers aan wil gaan. Alsof dat gaat helpen. Wat kan de gemeente zelf doen om deze ondernemers perspectief te bieden? De verantwoordelijke wethouder gaat zelf de handen niet uit de mouwen steken. Het college van burgemeester en wethouders heeft vast wel middelen om Miranda tot actie aan te zetten. Te beginnen met een dringend moreel appel. Maar ook bij andere projecten is het college afhankelijk van de medewerking van Miranda. Dan draai je de duimschroeven liever niet aan. Een warme relatie met ‘het grote geld’ zet je niet op het spel om ‘het kleine geld’ overlevingskansen te bieden. Besturen is keuzes maken.

Als dat zo gaat, hoeven Noortje en Arjan weinig van de gemeente te verwachten. Mooie woorden. Pappen en nathouden. Aan het lijntje houden. Geduld oefenen. Dat zou zo maar de boodschap kunnen zijn. Maar wat als het geduld op is?

De gemeenteraad, op papier het hoogste gezag in de gemeente, lijkt aan de leiband te lopen van de projectontwikkelaar. Miranda blijft op haar handen zitten, kijkt vrolijk de andere kant op. Zo drukt macht de democratie weg. Zo drukt Miranda haar stempel op de leefbaarheid van de Wiekslag en op het leven van winkeliers zoals Noortje en Arjan.

Broer Edwin, met wie ze ‘de tent runt’, benadrukt als hij de kans krijgt hoe actief hij samen met zijn zus is als het gaat om sportsponsoring. Hij investeert in de samenleving. Geld lijkt dus niet echt een probleem. Ook geeft hij in interviews hoog op over het goede samenspel met de overheid en de aandacht voor ‘de mensen waar ze het voor doen.’

Bij de Wiekslag ben je al een heel eind op weg als je het achterstallig onderhoud wegwerkt (waar je als verhuurder sowieso toe verplicht bent) en zorgt voor een duurzame lik verf op de appartementen. Dat kost wat, maar voor Schoonderbeek lijkt het een schijntje. Wat kan Miranda dan nog weerhouden om te doen wat haar broer predikt: de problemen te tackelen in samenspraak met Noortje, Arjan en de andere bewoners? Niet dralen, maar doen!

Hans Dammingh