Dodenherdenking Hoevelaken: "Ontstellend belangrijk"
Toen alle belangrijke en grote mensen, na de twee minuten stilte tijdens de Dodenherdenking bij het Oorlogsmonument op Park Weldam te Hoevelaken, hun kransen en bloemen hadden gelegd liepen als laatste twee kleine kinderen verlegen naar het monument.
Thijs Kraak (links op de foto) en Benthe Beitler legden allebei een rode roos. Tijdens de voorafgaande Herdenkingsbijeenkomst in ‘De Stuw’ zong de Hoevelakense singer/songwriter Edwin Schimscheimer zijn compositie ‘De Kinderen’. Edwin schreef dit nummer naar aanleiding van gesprekken met vluchtelingetjes uit Syrië: ,,En zij hebben er niet om gevraagd, zij weten nog niet eens van het kwaad, zij hebben dit nooit gewild, de kinderen, de kinderen.’’
De Nijkerkse wethouder Marly Klein sprak als eerste tijdens de bijeenkomst. ,,Het blijft van belang dat verhalen verteld worden over de verschrikkingen van de oorlog. Die verhalen zijn belangrijk voor de huidige en volgende generaties, het zijn waarschuwingen voor de toekomst en een bewustmaking voor de gevolgen van inperking van vrijheid. Die verhalenvertellers kunnen ook uit Afghanistan, Syrië of Somalië komen, van vluchtelingenkinderen kunnen we nog veel leren. Oorlog, vrede en de strijd voor democratie zijn geen thema’s uit een ver verleden, ze zijn hoogst actueel en daarom blijft herdenken zo ontstellend belangrijk.’’
Ook John van de Bunt, voorzitter van de plaatselijke Oranjevereniging, benadrukte in zijn toespraak ‘Herdenken’ het belang van het blijven herdenken.
Tussen de toespraken en gedichten door verzorgden Schimscheimer op piano, Vincent Schouten op viool, Dieuwertje van Egten met zang en The Seaforth Highlanders op doedelzak en snaredrum de muzikale omlijsting met passende composities als Amazing Grace, Siciliano, Thaïs Méditation, Imagine, Mag Ik Dan Bij Jou? en het eerder genoemde De Kinderen.
Margreet Fun droeg het gedicht ‘Een druppel in zee’ voor. Dit gedicht is geschreven door de 16-jarige Irakese vluchtelinge Safah al Saïg en droeg zij zelf eerder voor in Kamp Westerbork. Tot slot droeg de Hoevelakense Francis Velthuijsen haar zelf geschreven gedicht ‘Nooit Meer’ voor.
Nooit meer dacht ik toen
dit kan nooit meer gebeuren.
En alle mensen om me heen
beaamden het, dit kan niet weer gebeuren.
Elk jaar omstreeks Mei
voel ik mij totaal verloren.
Ik zie weer die overvalwagen voor ons huis.
De buurman werd meegenomen.
En mijn vriendinnetje steeds voor het raam
almaar turend in de verte.
Waar zou hij zijn
wat zal hem zijn overkomen?
Elk jaar bij het monument
gedenken wij die mensen.
Ik doe altijd mee, want kan dit nooit vergeten.
Mijn vriendin leeft nu nog,
haar moeder is verraden.
bijdrage van Theo Zuurman
