Belo Horizonte – donderdag 17 april 2014
Op 7 april jl. startte het WK-avontuur voor mij. Die dag vloog ik van Amsterdam via Lissabon naar Rio de Janeiro! De temperatuur lag bij aankomst (22.00 uur) nog rond de 24 graden. Als eerste vielen mij de nummerborden van de auto’s op, ik herkende woorden als KOE en LUL. Al met al een warm welkom dus!
Na een ritje van een uur kwamen we tegelijk met enkele collega’s bij ons hotel aan. Na het inchecken, ondanks de vermoeidheid, toch maar een biertje gedronken. Wel iets last van een jetlag, om 5.00 uur al weer klaarwakker. Maar het leven in Brazilië komt sowieso vroeg op gang. Om 7.00 uur is het strand al vol met surfers, dus maar even een kijkje nemen voor het ontbijt!
De daaropvolgende dagen stonden in het teken van ‘de briefing’. Alles was keurig voorbereid en we kregen een heleboel informatie tot ons. Er ontstond al meteen een hele goede klik met alle collega’s. Het was een bonte verzameling van nationaliteiten; Nederland, Duitsland, Engeland, Zweden, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Frankrijk, Italië, Brazilië en Sri-Lanka. Na twee dagen briefing vlogen alle 12 Venue Managers uit naar hun eigen speelstad.
Mijn speelstad is Belo Horizonte (BHZ), de hoofdstad van Minas Gerais wat zoiets betekent als ‘Algemene Mijnen’. Het is met de voorsteden de derde stad van Brazilië (4,5 miljoen inwoners). In de eerste twee dagen in Belo werd het Mineirao Stadion aan mij overgedragen. Vanaf dat moment startte mijn taak om alle ‘aankleding’ en bewegwijzering verder voor te bereiden. Naast het stadion geldt dat ook voor officiële hotels, het officiële ticketcentrum, het accreditatiecentrum en de luchthaven. De eerste pre-installatie hebben we afgelopen woensdag gedaan. Hiervoor zijn allerlei richtlijnen en kwaliteitschecks opgesteld, het gaat immers om het grootste sportevenement van de wereld. Ik kom af en toe ook signing tegen waar men minder secuur mee omgaat!
Eind mei wordt het stadion officieel overgedragen aan de FIFA (onze opdrachtgever) en dan kan alles in het stadion geïnstalleerd worden. Dan wordt er ook een installatieteam ingevlogen bestaande uit Engelsen, aangevuld met lokale ‘Fixers’ uit Brazilië. Mijn taak is dan om het installatieteam op te vangen, te begeleiden, te voorzien van het productieboek, wegwijs te maken en problemen op te lossen.
Ik heb drie werkplekken, een in het stadion, een in mijn appartement en een bij Sign Print, de lokale producent van de doeken, stickers en borden. Ik heb daar een rondleiding gehad en ben onder de indruk van de kwaliteit en bevlogenheid van de eigenaar Cesar also ook van de medewerkers. Ook met hen was er gelijk een klik, voetbal en humor verbindt mensen. De salesmanager Julio, een diehard Atletico Mineiro fan, heeft me uitgenodigd voor een wedstrijd van Atletico voor de Copa Libertadores. Ik heb hen een Oranje-mascotte gegeven en het personeel gevraagd Oranje shirts te dragen als Nederland moet spelen!
Toch merk ik dat het WK nog niet heel erg leeft in Brazilië. Maar dat is eigenlijk ook zo in Nederland. De reguliere competities zijn nog niet afgelopen, dus men is nu nog met het clubvoetbal bezig.
In Brazilië spelen de voetbalteams verschillende competities. De belangrijkste competitie is het Campeonato Brasileiro. Deze is eind 2013 al afgelopen met Cruzeiro (uit Belo Horizonte) als kampioen! Ook hebben alle staten hun eigen competitie. Afgelopen zondag vond in het Mineirao Stadion de finale van het Campeonato Mineiro plaats tussen Cruzeiro en Atletico Mineiro. Beide clubs komen uit Belo Horizonte en zijn aartsrivalen. Bij Atletico speelt op dit moment Ronaldinho. Atletico is ook de houder van de Copa Libertadores (Champions League). Ik heb een kaartje weten te bemachtigen voor deze finale. De wedstrijd eindigde in 0 – 0, maar door eerdere resultaten was dat voldoende voor Cruzeiro voor de titel! Het niveau viel me wel tegen, de sfeer in het stadion was een unieke ervaring! Iedereen staat, ook op de lange zijde! En voor de wedstrijd liep het team van Cruzeiro al een ereronde met de beker van het landskampioenschap… Niks wedstrijdconcentratie…
De mensen zijn over het algemeen erg aardig en vinden het leuk om met een buitenlander in contact te komen, maar… bijna niemand spreekt Engels. En mijn Portugees beperkt zich tot Bom Dia en Obrigado. Ik heb daar nu wel Debit en Credit bij geleerd (als je met een pas wilt betalen). En met handen en voeten kom je nog steeds heel ver!
Helemaal alleen ben ik overigens niet, ik heb een lokale assistent (buddy). Zijn naam is Gabriel Sousa Pinho, 26 jaar, spreekt goed Engels en kent de stad op zijn duimpje. We hebben ook de beschikking over een auto. Meestal rijdt Gabriel, maar afgelopen zondag ben ik zelf op pad gegaan. Ik reed de parkeergarage uit en sloeg linksaf op aanwijzing van de TomTom… ik was gelijk een spookrijder, bijna alle wegen in de stad zijn eenrichtingswegen. Met diverse hindernissen uiteindelijk toch de weg naar het stadion weten te vinden. Het rijden viel eigenlijk wel mee, je moet gewoon in hun stijl meerijden. Het lastigste is de juiste weg te vinden.
Langzaam aan leer ik steeds beter de omgeving en ook de gewoontes kennen. De lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag. Men neemt daar dus ook altijd uitgebreid de tijd voor. Even snel een broodje is er niet bij… Daarom ook vaak een middag-dip bij de Brazilianen denk ik…
Geduld is een belangrijke eigenschap. Men is over het algemeen nog niet gewend om efficiënt te werken en men heeft er geen enkele moeite mee om je uren te laten wachten en dan nog niets te hebben gedaan. De kunst is om daar straks zo goed mogelijk mee om te gaan en toch zaken voor elkaar te krijgen.
Het Paasweekend is erg belangrijk, nog belangrijker dan Kerst. Ben benieuwd! Ik ga het weekend in ieder geval een bezoekje brengen aan een groot natuurpark. Ik heb daar ook al de eerste wilde aapjes gespot!
bijdrage van Eddie Wassink
