Ben blogt over Laantje van Hilhorst

Foto:

‘Heb je ‘t al gehoord, Ben wordt dominee’, zeggen de mannen om een tafel vol bier in de voetbalkantine.

Een kantineklant is ter ore gekomen dat ik in de kerk waar ik regelmatig kom, het ‘Verhaal uit de Zaal’ ga doen. Een variant op de ‘Preek van de Leek’.

Op 9 februari 2020 vertel ik mijn verhaal. Als tekstschrijver mag ik dan een ‘man van het woord’ zijn, dit is andere koek.

Mijn moeder is blij dat ik ‘goed kan leren’, dat ik naar het gymnasium kan, daar leer je Latijn en Grieks, daarmee kun je theologie studeren. Dat is de droom van mijn moeder: haar zoon ooit op een kansel zien. Ik groei op met kerk, catechisatie en de school met de Bijbel. Via een kleine transistorradio komt echter een andere wereld binnen.

Al gauw strijden andere interesses om voorrang. Manfred Mann staat in 1967 op nummer 1 met Ha ha said de clown, Bob Dylan zingt over tijden die veranderen en via een slimmigheidje krijg ik Atlantis van Donovan op mijn verjaardag. Mijn eerste singletje. Even later wint Ajax in Parijs in de verlenging de beslissingswedstrijd tegen Benfica, met goals van Cruijff en Inge Daniëlsson.

Als op een zondagmiddag Ajax tegen Feijenoord speelt, verzin ik een list. Ik zit op de galerij, naast het orgel, enigszins uit het zicht, met mijn transistorradio in mijn binnenzak, het snoertje verstopt in de mouw van mijn jas, mijn hand met het luidsprekertje op mijn oor. Zo eet ik van twee walletjes: ik volg de kerkdienst én de klassieker.

Als duidelijk wordt dat mijn ambitie niet bij de theologiestudie ligt, hopen mijn ouders nog even dat ik organist word in de kerk. Ook dat zit er niet in. Keith Emerson van Emerson, Lake & Palmer en Rick Wakeman van Yes bespelen het klavier vele malen spannender dan de organist in de kerk, die elke psalm begeleidt met dezelfde lange noten.

Ik breng mijn jonge jaren door in een streng hervormde omgeving, katholieken zijn een ander soort mensen. Als het katholieke geloof ter sprake komt, wordt fijntjes verwezen naar de aflaatbrieven in de Middeleeuwen, waarmee gelovigen in naam van de Paus en Rome hun zonden konden afkopen. Katholieken denken door ‘goede werken’ de hemel te kunnen verdienen. Nee, zeggen de ‘zware’ volgers van Calvijn, de mens is gevallen in zonde, de hemel is voor weinigen weggelegd en te allen tijde een vorm van genade. Vertrouwen op een goede afloop legt het nogal eens af tegen de angst voor hel en verdoemenis.

In 1994 interview ik voor het Hoevelakens Nieuwsblad de honderdjarige Cornelia Hilhorst. Ze woont op haar eigen laantje, het Laantje van Hilhorst. Ik vraag haar omfloerst hoe zij op haar leeftijd tegen ‘de toekomst aankijkt’.
‘Wat zegt ie’, krast Cornelia naar haar dochter Tonny, die het interview begeleidt.
‘Hij vraagt of je bang voor de dood bent’, schettert Tonny in haar oor.
‘Nee, ik ben niet bang voor de dood’, zegt mevrouw Hilhorst. ‘Ik heb niet heel góed geleefd, niet heel slécht geleefd, ik heb gewoon mijn best gedaan, en nu vertrouw ik erop dat Onze Lieve Heer het goed met me maakt.’

Ik ben jaloers op de bijna kinderlijke manier waarop mevrouw Hilhorst vertrouwen put uit haar geloof. Zo kan het dus ook. Zonder angst de dood tegemoettreden. Gewoon erop vertrouwen ‘dat Onze Lieve Heer het goed met je maakt.’

Mijn levensgezel Elly put uit dezelfde katholieke bron. Samen bewandelen we in overdrachtelijke zin steeds meer het ‘Laantje van Hilhorst’, van angst naar vertrouwen.

En dan – 50 jaar nadat Feijenoord de Europa Cup wint en The Beatles met Abbey Road misschien wel het beste album aller tijden uitbrengen – vraagt predikant Ellie Boot van protestantse gemeente De Eshof uit Hoevelaken of ik tijdens een reguliere kerkdienst als eerste een ‘Verhaal uit de Zaal’ wil houden.

Een gevalletje ‘fight of flight’. Vluchten vind ik te gemakkelijk, ik zeg ja. Een jaar lang spookt het verhaal door mijn hoofd. Naarmate de datum van de dienst nadert, begint het meer en meer te knijpen achter mijn navel, maar op de dag zelf gaat het goed. Ik vertel waar ik vandaan kom, waar ik nu sta en welke rol mevrouw Hilhorst daarin speelt. De reacties zijn warm en intens.

Heel even ben ik een heel klein beetje een soort dominee. Mijn moeder kan tevreden zijn.

Geïnteresseerd? Je kunt hier mijn Verhaal uit de Zaal terugluisteren (vanaf minuut 38.30)

Tekst nodig? Laat woorden werken. Ben Tekstschrijver uit Hoevelaken schrijft voor alle sectoren, zorg en welzijn is zijn specialiteit.
Meer informatie? Meer blogs lezen? Kijk op mijn site. Nooit meer een blog missen? Word vaste lezer. Meld u aan via de website.

Reacties

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden