Informele zorgverleners ervaren grote problemen met pgb en vergoeding vanuit WMO

Informele zorgverleners in Nederland kampen dikwijls met financiële problemen.

De budgethouder of zijn gemachtigde is belast met veel papierwerk rondom het Persoonsgebonden Budget (PGB).
Dit blijkt uit de ervaringen van verzorgster Eva, die haar zoon Pieter al jaren verzorgt (gefingeerde namen, echte namen en adres bij de reactie bekend).
De aanvraag, verlenging en hoogte van het PGB leiden tot grote uitdagingen.

Dit verhaal gaat over de problemen rond het PGB, over geld dus. Ze maken de zorgen voor alle Eva's alleen maar groter, terwijl ze de zorg - letterlijk - met alle liefde die ze hebben verlenen. Maar met liefde alleen kun je geen boterham, laat staan beleg, betalen

Informele zorgverleners staan – volgens Eva – voor een dilemma. Ze zorgen dag en nacht voor een naaste, maar moeten ook inkomen verdienen. De zorg die zij bieden, is vaak constant en onplanbaar. Gemeenten moedigen daarom het betrekken van familie en vrienden aan, maar de financiële vergoeding hiervoor is vaak beperkt.

De grens tussen mantelzorg en informele zorg is hierbij van belang. Bij informele zorg is er vaak minder keuzevrijheid en is een hogere mate van beschikbaarheid nodig om zorg te verlenen.

Het aanvragen van een PGB is een ingewikkeld en langdurig traject, dat dikwijls opnieuw doorlopen moet worden. Zorgbehoevenden, of hun vertegenwoordigers, moeten een uitgebreide procedure doorlopen. Het is om te beginnen lang niet altijd duidelijk waar de aanvraag moet worden ingediend, omdat dit helemaal afhangt van de aard van de zorgvraag.
Informatiekanalen, zoals "Het Juiste Loket", bieden in de praktijk niet altijd voldoende duidelijkheid. Hoewel er gratis cliëntondersteuning beschikbaar is, blijkt deze niet voor alle complexe situaties toereikend.

Eva vertelt over jaren van procedures en bezwaren. PGB-verlengingen zijn vaak van korte duur, soms slechts drie maanden tot een jaar. Dit betekent alsmaar weer herhaalde onderzoeken en zogenaamde "keukentafelgesprekken". Een veelvoorkomend probleem is de hoge personeelswisseling bij gemeenten. Dit zorgt ervoor dat dossierkennis ontbreekt en dat beleid steeds anders wordt uitgelegd.
Medische oordelen van - door de gemeente gecontracteerde - specialisten worden dan soms terzijde geschoven. Gemeenten (ook Nijkerk) lijken in veel gevallen vooral te letten op bezuinigingen, waarbij de zorg voor de burger uit het oog verloren dreigt te raken.

De financiële situatie van informele zorgverleners staat onder druk.

Na een gerechtelijke uitspraak werd landelijk het PGB-uurtarief voor de informele zorgverlener verhoogd naar ongeveer 26 euro per uur. Dat was bruto, volgens cao-normen en  inclusief een vergoeding in voor niet op te nemen verlof en vakantiegeld.
Daarna volgde een nieuwe uitspraak die dit allemaal weer terugdraaide. 
Hierdoor mogen gemeenten weer zelf bepalen welk tarief zij toepassen, met als minimum het minimumloon. In Nijkerk werd het uurtarief aangepast en teruggedraaid naar 17,22 euro bruto per uur. Let op: informele zorgverleners bouwen geen rechten op voor WW of pensioen.

Voor Eva betekende dit een daling van echt honderden euro's per maand, terwijl de zorguren natuurlijk ongewijzigd zijn
Dit leidt natuurlijk tot grote financiële druk. Ergens anders bijverdienen is eigenlijk noodzakelijk, maar tegelijk ook onmogelijk. Bovendien kan het de kwaliteit van de zorg zomaar negatief beïnvloeden.

De situatie van Eva en haar zoon Pieter is een voorbeeld.

Pieter, allang volwassen, heeft sinds zijn zestiende een PGB. Eerdere negatieve ervaringen met zorgverleners hebben geleid tot enorm wantrouwen bij hem tegenover hulpverleners en de gemeente. Hij heeft onverwachte paniekaanvallen, waardoor zijn moeder 24 uur per dag, 7 dagen per week beschikbaar moet zijn. Dit maakt het voor haar onmogelijk om ander werk te doen. De jarenlange procedures zijn ook zwaar voor Pieter en belemmeren zijn ontwikkeling.

De advocaat van Eva en Pieter ziet momenteel geen directe juridische mogelijkheden om de recente verlaging van het PGB-tarief aan te vechten. Toch vinden Pieter en Eva de tariefverlaging onterecht. Ze geloven dat goede compensatie voor geleverde arbeid een recht is. Eva beschouwt zo'n enorme inkomstendaling voor hetzelfde gewerkte aantal uren als een schending van dat recht.

Ze roept andere informele zorgverleners die met vergelijkbare PGB-tariefverlagingen te maken hebben gehad op om zich te melden. Meld u zich ook als u om onverklaarbare redenen wordt gekort op het aantal zorguren

Zij hoopt dat een gezamenlijke juridische aanpak deze besluiten kan veranderen.