INGEZONDEN BRIEF: Afspraken nakomen? Een kwestie van....

Het is evident dat bewoners die in de nabijheid van een snelweg resideren blootgesteld worden aan geluid.

Even helder is dat geluidsoverlast niet daartoe behoort. Het College heeft daarom destijds vastgelegd dat de geluidsbelasting niet de 50dB-norm mag overschrijden. De door Holland Scherm gerealiseerde en deels nog bestaande geluidswal voldoet net aan deze afspraak. Bij de ontwikkeling van bedrijventerrein Arkerpoort is een gedeelte van deze wal verwijderd ten behoeve van het vooraanzicht voor de te vestigen bedrijven. Om de bescherming tegen eventuele geluidsoverlast te waarborgen, is besloten de wal naar binnen te buigen, waardoor de bescherming en de afspraak van een maximale geluidsbelasting van 50 decibel behouden blijft. Het naast de wal gelegen pand is eigendom van Smink. Laatste en het College hebben gezamenlijk besloten tot de verwijdering van deze wal, zonder dat hierover enig besluit is vastgelegd en/of bewoners bij betrokken zijn. Hierover stelt het college enkel, dat “ambtenaren dat hebben afgesproken”. Het gevolg: een aanzienlijke opening, waar noch gebouwen, noch een geluidswal, aanwezig is. Dit creëert een trechterwerking vol met geluid en versterkt geluidsoverlast, waarover dan ook sinds de verwijdering klachten over worden geuit. Diverse onderzoeken volgen, waarbij wordt vastgesteld dat de 50 dB-norm telkens wordt overschreden.

Desondanks en om onverklaarbare redenen doet het College haar uiterste best om niet tot interventie over te gaan. De afspraken met bewoners, de vergunningsregels en de bepalingen uit de koopovereenkomst over de grond, die door verwijdering van de geluidswal is vrijgekomen en ten dele verkocht is aan Smink, worden structureel genegeerd. De ernstige aantasting van het leefklimaat van bewoners, gelegen aan en ver buiten de opening, is voor het College onvoldoende reden om de exploitant en of eigenaar aan te spreken en de opening te dichten. Het lijkt erop dat er partijen bestaan die boven de wet opereren, mogelijk omdat, of juist ook omdat, het College zich niet aan de afspraken uit de overeenkomsten heeft gehouden. De Raad wil in 2025 toch vordering maken in het inmiddels 14 jaar lopende dossier en vraagt het College om geluidsmetingen in plaats van berekeningen te doen. Het door het College ingehuurde geluidsbureau DGMR doet deze en constateert: “ernstige aantasting van het leefklimaat, aanzienlijke overschrijding van de 50-decibelnorm” en adviseert het overwegen van geluidbeperkende oplossingen. Overigens stelt ze ook vast dat hieruit geen precedentwerking ontstaat. Ze vervolgt: actueel advies van het College, aan de Raad, wordt niet door haar onderbouwd.  Met andere woorden, het College concludeert dat er minimale geluiddempende werking wordt bereikt door de “voorgestelde” maatregelen, terwijl deze conclusie niet berekend, onderzocht of onderbouwd is door het geluidsbureau. Ook de kosten van eventuele maatregelen worden niet onderbouwd. Het College neemt het advies niet over; de wethouder stelt voor de stekker uit het project te halen, ofwel de kop in het zand te steken. Toch vreest ze dat na 14 jaar, alsnog, tot interventie moet worden overgegaan en “vervangt” daarom de 50-decibelnorm en afspraak, door de actuele 60-decibelnorm, welke overigens ook structureel wordt overschreden. Kortom: de resultaten sluiten niet aan bij het beleid, dus dan passen we gewoon de norm of afspraken aan. Het advies van het geluidsbureau leggen we in ieder geval maar naast ons neer. Wat zijn afspraken met het College dan nog waard?

Stichting Leefbaar en Duurzaam Nijkerk