Hoevelaken komt goed weg
DOORNSPIJK - Doornspijk uit, altijd lastig. Dat is in de 21e eeuw zo’n beetje het gevoel bij alles en iedereen die Hoevelaken een warm hart toedragen. Voor Hoevelaken is het altijd moeilijk voetballen tegen de stugge Doornspijkers van DSV ’61 en meer dan eens is er tijdens de wedstrijden aldaar het nodige tumult. In de meest recente aflevering van DSV ’61 – Hoevelaken, zaterdag 22 februari 2014, maakten de gasten het vooral zichzelf moeilijk.
Een snel verkregen voorsprong werd vijf minuten later al weer knullig uit handen gegeven en toen Hoevelaken na de hervatting de 2-1 achterstand bij rust hadden rechtgetrokken kwamen de rood-witten door hernieuwd zwak verdedigingswerk opnieuw op achterstand. Met pompen of verzuipen werd in het laatste kwartier volop de aanval gezocht, wat in de 88e minuut de late gelijkmaker opleverde. Met iets meer geluk had Hoevelaken nog de volle winst kunnen pakken, maar uiteindelijk mocht het na het laatste fluitsignaal van de warrig blazende fluitist de handen dichtknijpen, zeker toen bekend werd dat naaste belager Zeewolde ook niet verder kwam dan een gelijkspel. Hoevelaken kwam op de laatste speeldag in februari derhalve goed weg.
“We hebben ons strijdplan aangepast”, was het verhaal van hoofdverantwoordelijke Jan van den Heuvel voorafgaande aan de wedstrijd. “We gaan ons wat meer laten inzakken en gokken op de counter”. De gekozen strategie was mede ingegeven door het ontbreken van de eerste twee spitsen. Hoofdspits Tim Overmars liep vorige week tegen Oene opnieuw een hamstringblessure op, terwijl tweede spits Jan Weijn de afgelopen week vooral ziek op bed heeft doorgebracht. Hij bleek zelfs niet fit genoeg, om als vierde wissel op de bank plaats te nemen. De puzzel die daardoor volgde resulteerde in een meer verdedigende strategie, waarmee Hoevelaken zichzelf al na vijf minuten in het zadel leek te helpen. Ruud Kassenaar reageerde alert op een diepgespeelde bal en zette de eerste kans om in een treffer. De tweede kans kwam al binnen twee minuten. Na wat voeten te hebben geraakt kwam de bal voor de voeten van Michel van de Bunt. De 2-0 leek in de maak, maar de uitschuifbare arm van de Doornspijkse sluitpost voorkwam al binnen tien minuten een ‘Vorentscheidung’. Sterker nog, nog geen twee minuten later stond de gelijkmaker op het bord. Ook DSV wist met een diepgespeelde bal gevaar te stichten en toen doelman Sjoerd Kloppenburg twijfelde bij het uitlopen was het voor Gerrit Hoekert een eenvoudig klusje om de Hoevelakense doelman te passeren en de bal in het vrije doel te spelen. Hoevelaken verspeelde daarmee snel de meevaller en kreeg vlak voor rust zelfs met een achterstand te maken, toen Johan Westerink tussen een stel Hoevelakense standbeelden de bal over Sjoerd Kloppenburg in het doel werkte. De rest van de eerste doorgang werd afgewerkt met de nodige opstootjes, waarbij aan beide zijden wat gele kaarten werden uitgedeeld. Dit had echter voorkomen kunnen worden wanneer de arbiter van dienst in de beginfase van de wedstrijd wat resoluter op zijn fluit had geblazen.
Plan B
In de tweede helft was Hoevelaken gedwongen om de verdedigende stellingen wat meer te verlaten. Dat resulteerde al na tien minuten in de gelijkmaker van Tom Buitink. De assistent scheidsrechter deed nog zijn best om voor buitenspel te vlaggen, maar zijn twijfelende vlagsignaal werd door de scheidsrechter weggewuifd. Tom Buitink mocht doorlopen de 2-2 op het scorebord bijschrijven.
De verhoudingen binnen de lijnen waren dermate, dat Hoevelaken geen enkele angst zou hoeven te hebben voor DSV ’61. De ploeg leek minder lastig bespeelbaar dan in de voorgaande afleveringen, maar zes minuten na de gelijkmaker riep Hoevelaken opnieuw het onheil over zichzelf af. Bij een hoge voorzet riep Sjoerd Kloppenburg nadrukkelijk dat de bal voor hem was, maar de daad bij het woord voegen bleek een te grote opgave. Geheel onnodig kwam Hoevelaken weer op achterstand en moest de jacht op de gelijkmaker opnieuw worden geopend. Dat gebeurde met Joeri van den Hoeven in plaats van zijn broer Milan. Hoevelaken ging vol gas vooruit spelen en dat leverde tal van mogelijkheden op. De eerste was ruim een kwartier voor tijd. Hoevelaken kreeg een vrije trap te nemen op een aantrekkelijke afstand van het doel. Dergelijke situaties zijn klusjes voor Ruud Kassenaar, die de bal op de vuisten van de doelman uiteen zag spatten. Uit de scrimmage die daarna ontstond kwam de bal uiteindelijk voor de voeten van Barry de Winter. De 3-3 leek in de maak, maar de bal verdween over het doel.
In de 88e minuut viel de treffer, die al een tijdje in de lucht hing. Vanuit een vrije trap van achteruit belandde de bal op het hoofd van aanvoerder Peter van der Weerd, die het leer voldoende van richting veranderde om de doelman kansloos te laten: 3-3. In blessuretijd leek de 3-4 er zelfs nog te komen, maar uit een snelle aanval kon Ruud Kassenaar de punt van zijn schoen net niet voldoende tegen de bal krijgen om die de juiste richting mee te geven. Hoevelaken pakte in de slotfase van de wedstrijd weliswaar één punt, maar gezien de aard van de tegenstander, de snelle kans op de 2-0 en het geklungel in de defensie overheerste het gevoel, dat er zeker meer in had moeten zitten. Dat echter ook Zeewolde niet verder kwam dan 1-1 was voor Hoevelaken zeker een meevaller, anders had Hoevelaken van de acht punten voorsprong bij het ingaan van de winterstop er na vier wedstrijden al zeven verspeeld. Nu blijft de schade bij vijf verspeelde verliespunten en blijf de marge naar de nummer twee drie punten.
Komende zaterdag heeft Hoevelaken geen competitieverplichtingen. De competitie gaat verder op 8 maart, thuis tegen Teuge. Jan van den Heuvel heeft derhalve twee weken, om te werken aan een nieuwe puzzel, want gezien de gele kaarten mist Hoevelaken dan wat spelers op cruciale posities.
bijdrage van Robert Kreuning
