Telstar degradeert ook op veld uit Overgangsklasse
In een wedstrijd die typerend was voor het seizoen, is Telstar er niet in geslaagd om zich op het veld te handhaven in de Overgangsklasse. In een direct degradatieduel met Victum dropen de Hoevelakers gedesillusioneerd af (13-17).
De belangen waren bekend: winst betekende handhaving, verlies degradatie. Tegenstander Victum was een bekende van de zaalcompetitie en bleef op individuele kwaliteiten Telstar de baas. De wedstrijd begon gelijk opgaand. Na een aftastend begin kwamen de Houtenaren op een 2-0 voorsprong, wat echter al snel werd genivelleerd. Vervolgens ontspon zich een spannende eerste helft, waarbij Telstar het betere van het spel had, maar Victum scherper was. Alleen aanvoerder Maarten de Jong schoot aan Hoevelakense zijde met scherp. Gerust werd er bij een 7-9 stand.
Na de rust sloeg de ploeg uit Houten een gat van vier punten. Op wilskracht kwam de Hoevelakense hoofdmacht, mede door een treffer van Inke Bleeker, terug tot op één punt. Het andere aanvalsvak wist deze lijn echter niet door te zetten, waarmee gelijk de rode draad van het seizoen zichtbaar werd: het gebrek aan scorend vermogen. Telstar was niet bij machte om de goals van de tegenstander te pareren en ook de aanvallende wissels van scheidend coach Brink konden het tij niet keren. Na een opstootje besloot scheidsrechter Visser op ‘eigen wijze’ dat het voortijdig was afgelopen bij 13-17. Telstar degradeert daarmee ook op het veld.
Terugblik op het seizoen
Nadat in het jubileumjaar van de Hoevelakense club de hoofdmacht tweemaal promotie wist af te dwingen, mocht dit seizoen bewezen worden wat het waard was. Winst was er in de eerste helft veld op titelkandidaten Tjoba en Die Haghe. Een gelijkspel in eigen huis tegen concurrent Odik. Uiteindelijk kampioen Nieuwerkerk ging na een spannend duel met opgeluchte adem, en helaas twee punten, huiswaarts. Verloren werd er echter in de directe duels tegen concurrenten. Was het een uit-syndroom? Konden de Hoevelakers zich alleen opladen tegen grote tegenstanders?
In de zaal werd na een flitsend begin (vijf punten uit vier duels) in de laatste tien wedstrijden geen punt gepakt. Scoren, scoren en scoren. Dat ontbrak veelal, en maar al te vaak op de belangrijke momenten. Bleek de Hoevelakense hoofdmacht een taaie ploeg? Jazeker. Stond er een team, ondanks de wisselende samenstellingen en ondanks tegenvallers in de personele bezetting? Ook dat kan bevestigend worden beantwoord. Was de wilskracht aanwezig waar coach Brink al jaren op hamert? Daar ontbrak het veelal niet aan. Handigheidjes, scherpte en individuele kwaliteiten braken de ploeg uit Hoevelaken echter té vaak op. Té vaak kreeg men de complimenten, maar ging men puntloos huiswaarts.
Bij de hervatting op het veld was er ditmaal wél winst op directe concurrenten: IJsselvogels en Sporting Trigon werden in eigen huis geklopt. Spannende duels, weinig scores. Geen enkele uitwedstrijd werd echter op het veld gewonnen. De laatste strohalm tegen Albatros bleek eveneens niet aan de Hoevelakers besteed. Waar ging het mis? Er werd niet gescoord. Maximaal aantal doelpunten: éénmalig 18, voor de rest 14 of minder (!). De rode draad van het seizoen manifesteerde zich toen, en uiteindelijk ook in de beslissingswedstrijd tegen Victum.
Conclusie
Telstar is gewogen maar (voorlopig) te licht bevonden voor de Overgangsklasse.
bijdrage van Evert van den Berg
