Exodus uitvaart

Mijn loopbaan begon heel ergens anders. Op mijn vijftiende ben ik begonnen als vrachtwagenmonteur. Auto’s, techniek en logistiek vond ik geweldig. Zo’n tien jaar heb ik echt met mijn handen gewerkt: motorrevisies, koppelingsplaten vervangen, doorsmeren en alles wat daarbij kwam kijken.

Daarna maakte ik de overstap naar de planning. Ik wist wat er nodig was, wat iets kostte en hoe alles georganiseerd moest worden. Kortom: ik wist hoe de hazen liepen.

Na opnieuw zo’n tien jaar kwam ik in de verkoop terecht. Ik reed door heel Midden-Nederland en leverde producten aan bedrijven. Een prachtige tijd.

Toch was er in al die verschillende functies één duidelijke gemene deler: iets voor een ander kunnen betekenen. Mensen verder helpen, er zijn wanneer dat nodig is. Daar haalde ik mijn voldoening uit. Of het nu ging om het repareren van een auto, het zorgvuldig plannen van werkzaamheden of het leveren van een goed product: uiteindelijk draaide het voor mij altijd om de mens die geholpen moest worden.

Steeds meer ging het in mijn werk over geld: marges, brutowinst en targets. Dat begon me tegen te staan. Ik merkte dat het me niet meer de voldoening gaf waar ik naar op zoek was.

Er groeide een sterk verlangen om echt iets voor een ander te betekenen. Niet alleen zakelijk, maar op hartsniveau. Iets wezenlijks doen.

Dat was overigens geen eenvoudige periode. Na dertig jaar in de automotive een andere weg inslaan, vraagt nogal wat. Zeker omdat ik aanvankelijk nog niet helder had wat die nieuwe weg precies moest zijn.

Ik heb nog een uitstap gemaakt naar de goede-doelenwereld. Daar dacht ik mijn bestemming misschien te vinden. Maar ook daar merkte ik dat relatiemanagement uiteindelijk sterk verbonden was met geld, opbrengsten en targets.

De uitvaart van mijn moeder. Daar ontmoette ik de uitvaartleider die haar uitvaart op een buitengewone en briljante manier vormgaf.

Na de uitvaart heb ik hem opgezocht en zijn we met elkaar in gesprek geraakt over het vak. Hoe meer hij vertelde, hoe enthousiaster ik werd. Ik ontdekte: dit is eigenlijk precies wat ik zoek.

Zo dicht bij mensen en families mogen komen op een van de meest kwetsbare momenten van hun leven, geeft mij enorm veel voldoening. Juist dan kan ik echt iets voor iemand betekenen.

Dat klopt. Hoewel dienstverlening en het sensitief aanvoelen van mensen altijd al in mijn bloed hebben gezeten, is de uitvaartzorg een complex vak. Daar stap je niet zomaar even in.

Het heeft een eigen taal, een behoorlijk ingewikkeld jargon en het is van oudsher een vrij besloten wereld. Toch is het inmiddels een wereld geworden waarin ik mij helemaal thuis voel. Ik heb veel betrokken vakmensen om mij heen verzameld die weten wat er nodig is en op het juiste moment kunnen handelen.

Ja en nee.

Er is in Nederland geen wettelijke vakopleiding of formele vakbekwaamheid verplicht om als uitvaartverzorger aan de slag te gaan. In die zin kan iedereen het vak betreden.

Dat heeft ook een keerzijde. Er is helaas verschil in kwaliteit en deskundigheid binnen de branche. Dat vind ik verdrietig, omdat families juist op zo’n kwetsbaar moment afhankelijk zijn van goede begeleiding. Wanneer die ontbreekt, kan dat mensen echt beschadigen.

Een beetje groots, want dat past bij mij. Als ik iets doe, wil ik dat het goed is.

In eerste instantie heb ik in mijn vrije tijd hand- en-spandiensten verricht bij een kleine, zelfstandige uitvaartondernemer. Vervolgens heb ik mijn vaste baan opgezegd en ben ik in dienst gegaan bij een uitvaartonderneming. Daar heb ik mij de bedrijfsvoering eigen gemaakt.

Daarna heb ik Exodus Uitvaart opgericht.

Vanaf dat moment heb ik eigenlijk een dubbel spoor gevolgd: ontzettend veel freelancewerk gedaan én tegelijkertijd mijn eigen onderneming opgebouwd. Daarnaast ben ik weer de schoolbanken ingegaan. Ik heb de opleiding tot uitvaartverzorger met succes afgerond en vervolgens de opleiding tot Register Uitvaartverzorger gevolgd. Ik sta officieel ingeschreven bij Stichting Keurmerk Uitvaartzorg.

Tja, ook dat klopt. Maar mijn drive was – en is – enorm.

Het is een enorm cadeau wanneer families mij op een van de meest kwetsbare momenten van hun leven binnenlaten. De gesprekken aan de tafel gaan bepaald niet over koetjes en kalfjes. Het gaat over leven en dood, maar vooral ook over alles wat daaraan voorafging.

Juist dat verhaal is belangrijk. Wat is er gebeurd? Wie was iemand? Wat betekende hij of zij voor de mensen om zich heen? En hoe krijgt dat alles een plaats in een volwaardig en zorgvuldig afscheid, waarin ruimte is voor iedereen?

Dat vind ik prachtig om te mogen begeleiden.

Nee, zeker niet. Ik ben wel eindverantwoordelijk, maar in de loop der jaren heb ik een enorm netwerk om mij heen opgebouwd.

Dat netwerk bestaat onder anderen uit verzorgers, vervoerders, begeleiders, dragers en gastvrouwen en -heren, enzovoort. Door het hele land heb ik locaties en professionals met wie ik snel kan schakelen.

Dat maakt mij flexibel. Ik kan daardoor veel verschillende wensen en situaties faciliteren, zonder dat ik daarbij afhankelijk ben van één vaste locatie of een groot eigen bedrijf.

Je hebt een bijzondere naam gekozen voor je onderneming. Waar komt die vandaan?

Exodus Uitvaart is ontleend aan het tweede Bijbelboek, Exodus. Het boek Exodus vertelt over het volk Israël dat uit de slavernij in Egypte wordt bevrijd en op weg gaat naar een nieuwe toekomst.

Die gedachte spreekt mij aan.

Ik geloof dat dit ook iets zegt over de werkelijkheid van het leven. Wij leven hier op aarde, met alles wat ons gevangen kan houden: verdriet, gebrokenheid, schuld en zonde. Maar ik geloof ook in de belofte van bevrijding en een nieuw leven: een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Dat geloof is voor mij geen bijzaak. Het vormt een belangrijk onderdeel van wie ik ben.

Ook in mijn logo komt dat terug. Daarin zijn de Griekse letters Alpha en Omega verwerkt. Ze verwijzen naar God als het begin en het einde.

Nee, dat niet.

Iedereen die mij benadert, kan rekenen op dezelfde professionaliteit, betrokkenheid en zorgvuldigheid. Ik zie mezelf vooral als begeleider. Ik volg de familie in haar wensen en overtuigingen.

Mijn bijdrage is uiteindelijk heel eenvoudig: ik wil mensen helpen om op een goede en waardige manier afscheid te nemen van hun dierbare. Hoe dat afscheid eruitziet, waar het plaatsvindt en welke betekenis het heeft, bepaal ik niet. Dat is aan de familie.

Mijn grootste wens is eigenlijk heel eenvoudig: dat ik kleinschalig en persoonlijk betrokken mag blijven bij families en hen op een gepaste manier mag begeleiden.

Mijn onderneming hoeft van mij niet per se enorm te groeien. Als ik tijdens die ene belangrijke week op het juiste moment, op de juiste manier naast een familie mag staan en ervoor kan zorgen dat er een goed en waardig afscheid komt, ben ik een dankbaar mens.

En misschien is dat wel de kern van Exodus Uitvaart: er zijn op het moment dat het ertoe doet.

Daarnaast vind ik het belangrijk om voldoende tijd over te houden voor mijn vrouw, mijn gezin en ontspanning. Ook dat is voor mij onderdeel van de balans die nodig is om dit intensieve en emotionele werk met aandacht en betrokkenheid te kunnen blijven doen.