Belevenissen van een schilderende Nijkerker...deel 17
Eind November vorig jaar afscheid genomen van mijn reguliere werk.
Einde kantoorbaan.
Was tot de laatste dag prima. Voelde ineens wel vreemd. Er was ook een afscheidsmoment gepland. Nog even met enkele collega’s rondom schaaltjes met pinda’s en chips de staat van de wereld en de complexiteit van de IT-architectuur besproken. Ook een lovende toespraak naast de cadeaus mogen ontvangen. De epiloog was op rijm, Sinterklaas was tenslotte in het land. De tekst kreeg ik op mooi wit papier uitgetypt mee om het met een geurende pijp aan de mond nog eens gedachtig te herlezen.
Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder en ik heb het voornemen om deze nieuwe periode in opperste gelukzaligheid te gaan ontdekken. Als er een platina moment bestaat dan moet het dit moment wel zijn. De agenda is ineens leeg, naast de afspraak voor de tandarts en een gehoortest zijn de dagkolommen in het aankomende jaar schreeuwend wit in mijn agenda. Bijzonder eigenlijk. De vrijheid is nog niet geheel ingedaald. Het eerdere voornemen om terzijde mijn pogingen tot compassie voor mijn naasten meer te gaan schrijven, lezen, muziek maken dan wel luisteren, een beetje schaken en kleine tafereeltjes schilderen voelt nog leeg.
Misschien wat meer met onze hond wandelen in nog onontdekte stille groene werelden maar ik weet uit ervaring dat goede voornemens bij mij nooit een lang leven zijn beschoren zeker als daar enige hint van een sportieve inspanning bij gevraagd wordt. Ik sta als bevroren, naar adem happend, verlamd en verbaasd mijn onzichtbare toekomst te absorberen.
Waarom zie ik nu ineens zoveel oude mannen doelloos de straten bewandelen. Ook het eerdere idee om dit jaar inspiratie op te doen door vele museum- en galeriebezoeken staat ineens dof op mijn netvlies. Waarom is deze wereld ineens zo onmetelijk groot? Ik wil springen maar de voeten zijn te zwaar. En toch, deze kans is te mooi en waardevol. Liefde maar ook vreedzame tijd is het mooiste wat een mens mag overkomen. Ik moet slechts op eigen kracht mijn logge schaduw passeren. De beklemming zal nog wel even echoën maar ik hoop dat ik dit cadeau voluit mag gaan uitpakken. Deo volente.
Frank van der Kaaij
