Ben blogt: De dag dat ik iemand liet zweven

Mae West, sekssymbool uit de jaren dertig, kijkt een man aan die zichtbaar onder de indruk is en vraagt: ‘Is that a gun in your pocket, or are you just glad to see me?’

De prikkelende vraag maakt het ongemak voor de man nog groter.

Ongemak zit vaak in kleine dingen. Bijvoorbeeld zoals ik meemaakte tijdens een kerkdienst, waar ineens – ergens in een tasje – een telefoon afgaat. De eigenaresse heeft niets door. Het blijft maar doorgaan. De dominee legt de dienst stil. Pas als iemand haar aantikt, beseft ze dat het kabaal uit háár tasje komt. Ze drukt de beller weg en fluistert droog: ‘Het zal Onze Lieve Heer wel zijn geweest.’

We kennen ze allemaal: die kleine ongemakkelijke momenten. Een hand uitsteken terwijl de ander voor drie zoenen gaat. Afrekenen met een pinpas die het niet doet, terwijl de rij achter je groeit. Ook op televisie doen datingprogramma’s hun best: ongemak gegarandeerd.Herman Finkers zei ooit: ‘De leukste grappen zijn de grappen die niet bedacht zijn, maar ja, bedenk die maar eens…’Gelukkig hoeft dat niet altijd. Soms doet de werkelijkheid het werk.

Iedereen maakt ongemakkelijke momenten mee. Ik ook – bijvoorbeeld veertig jaar geleden. Ik ben dan nog fysiotherapeut. In de oefenzaal van het ziekenhuis staat een gewichtsloosheidssimulator voor mensen die te zwak zijn om te staan. Het apparaat trekt hen omhoog en neemt een deel van hun gewicht over. Zo kunnen ze oefenen met lopen, steunend op de leggers van een loopbrug.Op een dag wordt een vrouw op een bed de oefenzaal ingereden. Gemotiveerd. Ze wil weer leren lopen. Samen met een collega hijsen we haar in het korset en hangen haar aan het apparaat. Ze zit op de rand van het bed en pakt de leggers stevig vast.

Ik draai aan de knop. De banden waarmee ze aan het apparaat hangt, trekken strak.Ik kijk. Twijfel. Houden haar benen dit?Ik draai een beetje verder.Nog een beetje.‘Ik hou het bijna niet meer,’ zegt ze.Haar vingers knijpen nog wat steviger in de leggers.Nog een beetje erbij.‘O, o…’, kermt ze, ‘ik… hou het écht niet meer.’Dan laten haar vingers los.Ze stijgt op.Heel langzaam.Richting plafond.Zweeft.Tussen hemel en aarde.

Een ingedutte patiënt in een rolstoel is ineens klaarwakker – alsof hij naar een magische show van Hans Klok zit te kijken. Met een rood hoofd draai ik vliegensvlug de knop terug. Met de schrik in haar lijf maar zonder kleerscheuren belandt ze weer op de rand van haar bed.

Nooit voelde ik me zo ongemakkelijk. Ik troost me met de gedachte dat zelfs de wijste uil ooit een uilskuiken was.

Kan het nog erger? Misschien wel. Op een begrafenis. En opnieuw is een telefoon de oorzaak. Een bezoeker is met behulp van Google Maps naar het uitvaartcentrum gereden. Terwijl de overledene met mooie woorden wordt herdacht, klinkt plotseling een blikkerige stem door de zaal: ‘U heeft uw bestemming bereikt.’

Ben de Graaf: "Ik heb nu 970 vaste lezers. Het zou leuk zijn als dit eind augustus 1000 vaste lezers zijn. Wil je meehelpen dit te bereiken? Ik help je een handje, je mag een cadeau weggeven. Hoe? Tot we het aantal van 1000 lezers bereiken, krijgt iedere nieuwe lezer die zich aanmeldt, GRATIS mijn boek ‘Navelknagertje en 100 andere verhalen’.
De nieuwe lezer kan zich hier aanmelden. (Vermeld bij Opmerking: ‘Vaste lezer, gratis boek’.)
Vind je dit doorgaans een leuk blog? Promoveer je dan tot ambassadeur en stimuleer een familielid, vriend of kennis om zich aan te melden als vaste lezer. Wie weet starten we eind augustus het nieuwe blogseizoen dan met 1000 vaste lezers. Help je mee?