De belevenissen van een schilderende Nijkerker...deel 24

Vandaag weer een wijze les geleerd.

Onze viervoeter was vanmiddag aan de lijn aan mij ontsnapt. Hij gleed zo uit zijn nieuwe halsband. Natuurlijk gebeurde dit langs een drukke rijbaan waar de zwaarste vrachtwagens ter wereld rijden. Nu moet u weten: onze Houdini heeft de olijke gewoonte om alle bewegende levensvormen en voertuigen – ongeacht evolutionaire status, aantal wielen of gewichtsklasse – flink de waarheid te blaffen. Hij ziet een aanstormende vrachtwagen van veertig ton niet als een levensgevaarlijk monster, maar als een indringer die dringend uit zijn territorium moet opzouten.

Terwijl mijn hartaanval naderde, besloot hij ineens dat dit het perfecte moment was voor een sanitaire stop. In alle rust voerde hij een uitgebreide, verlossende 'nummer twee'-seance uit. Eigenlijk wel bewonderenswaardig; de natuur blijft verrassen, zelfs als de dood in de ogen van de vertwijfelde begeleider te lezen staat. Uiteindelijk wist ik deze boeienkoning gelukkig weer ongeschonden aan de lijn te krijgen.

Eenmaal thuis bekeek ik waarom het tuigje de boeienkoning had kunnen laten ontsnappen. Na enig onderzoek meen ik het euvel te hebben ontdekt: ik maakte het kort gezegd verkeerd vast.

Zo gaat het vaker. Het oude gezegde ‘als het kalf verdronken is, dempt men de put’ blijft gelden. In dit geval moet ik de juiste riempjes aan elkaar koppelen, achter zijn poten door een lusje halen en de clips op ‘veilig’ zetten. Niet moeilijk, maar het luistert nauw.

Zo monteerde ik ooit een snelbinder ónder de bagagedrager van mijn fiets – kortom, volstrekt onbruikbaar. Eerst goed kijken is blijkbaar een kunst. Ik weiger dan ook uit principe om handleidingen te lezen. Dat is een kwestie van mannelijke trots; een handleiding is immers ook maar de mening van de fabrikant. Pas als een zelfbouwkast na drie maanden spontaan naar links begint te hellen, geef ik met frisse tegenzin toe dat alle vijfduizend kleine spijkertjes in de achterplaat toch zinvol waren.

Mijn absolute dieptepunt was een lade die ik zo feilloos ondersteboven en links rechts had gemonteerd zodat de handgreep aan de binnenkant moest worden bevestigd volgens de voorgeboorde gaatjes. Ik kon geen enkele smoes verzinnen om deze actie een zinvolle betekenis te geven.

Voortaan volg ik de instructies dus maar braaf op, want een kast die achterstevoren in elkaar zit is geen designfout en een verdwaalde viervoeter die midden op een drukke snelweg besluit te poepen is simpelweg de uitkomst van een slecht gelezen handleiding.