Hans Dammingh over Huize Hoevelaken (2)

Een vraag niet stellen, omdat die voorspelbaar ongemak oplevert. Dat zou wel heel gemakzuchtig zijn.

Daarom klim ik in de telefoon en bel ik met het bouwbedrijf van Wilgo van de Mheen. Ik wil graag weten waarom hij de metershoge heg om zijn kasteel nog altijd niet heeft verwijderd. En of hij dat nog van plan is. Dat moet namelijk van het college van burgemeesters en wethouders. Mevrouw Krabbe neemt op. ‘(Ze blijkt van ‘de arme tak’, Krabbé is de rijke. Dat vertelt ze me lachend nadat ik zei dat ik tot een ‘sjieke tak’ behoor: met een ‘h’ op het eind.) Ze mag me niet zomaar doorverbinden, maar ze zal Wilgo vragen om mij die middag terug te bellen. Ik leg haar uit waar het om gaat en geef haar mijn telefoonnummer. Wilgo belt niet terug. Inmiddels ben ik wel een stukje wijzer dan de vorige keer, toen ik er, ook op deze plek, over schreef. Om geen valse verwachtingen te wekken, zeg ik het nu maar vast: er gloort – hoe eenvoudig de kwestie ook lijkt - nog geen licht aan de horizon.

Een deskundige van de ‘Rijksdienst voor het cultureel erfgoed’ boog zich over Huize Hoevelaken. Die schrijft in diens advies onder meer dat die een oordeel uitspreekt over een ‘legalisatie van wat daar al is uitgevoerd’. Dat betekent dat bij het rijksmonument ‘een aantal zaken is uitgevoerd’ zonder dat daar tevoren toestemming voor was. Toestemming die de wet voorschrijft. De adviseur gaat kijken of dat nog recht te breien valt. De heg, die door de vorige eigenaar is geplaatst, heeft Wilgo zo lekker laten doorgroeien dat dit de monumentale aanleg aantast. Dit betekent, aldus de adviseur, dat huize Hoevelaken en de weide niet meer zichtbaar zijn en niet meer beleefd kunnen worden door de voorbijganger. Een monumentale doodzonde, want ‘het zicht vanaf de straat op de parkweide en in de verte het landhuis zou weer leidend moeten zijn.’ Er kan dus geen sprake zijn van instemming met die hoge heg. Daar is geen woord Chinees bij. Van rechtbreien kan hier geen sprake zijn. Het advies dateert van een jaar geleden. De heg staat er nog gewoon. Oktober, de uitgelezen maand om te snoeien, passeerde ongemerkt, terwijl de heg vrolijk verder groeide. Het rijksmonument is nu geheel aan het zicht onttrokken.

Het college van burgemeester en wethouders leek zich er niet erg druk om te maken. Totdat het op het vestje werd gespuugd door Peter Collignon van de Lokale Partij. Met zijn partij maant hij het college tot actie. Oktober staat voor de deur: een uitgelezen maand om heggen te snoeien, aldus Peter. Wat weerhoudt Wilgo nog? En als die tegensputtert, wat weerhoudt Marleen van den Nieuwendijk, de verantwoordelijke wethouder, ervan om te doen wat toch gedaan moet worden? Weg met die heg. Maar zo eenvoudig als dat lijkt, wil Marleen het liever niet zien.

Wilgo heeft zonder de vereiste vergunning de heg naar ongekende hoogte laten groeien. Marleen kan zich voorstellen dat inwoners het dan gek vinden dat het college van B&W niet direct corrigerend optreedt. Gelijktijdig maakt Marleen melding van een weerbarstige juridische procedure en van ‘procesmatige vervolgstappen’. Dat schrijft het college van B&W in juni aan de gemeenteraad, naar aanleiding van vragen van de Lokale Partij. Ik kan van het hele verhaal geen chocola maken. Bovendien, wat is er sindsdien gebeurd? We zijn nu drie maanden verder.

Een vraag niet stellen, omdat die voorspelbaar ongemak oplevert. Dat zou wel heel gemakzuchtig zijn. Daarom klim ik begin deze maand in de telefoon en bel ik met de gemeente Nijkerk. Ik wil graag weten hoe het precies zit, wanneer de heg nu daadwerkelijk wordt gesnoeid en of het college van B&W daadwerkelijk doorpakt of zich in laat pakken door de projectontwikkelaar. Een telefonisch contact van vijf minuten met Marleen lijkt voldoende om enig licht te brengen in deze duisternis. Ruim drie weken en ettelijke telefoontjes later is het me zelfs nog niet duidelijk of Marleen daartoe bereid is. Voortdurend word ik aan lijntjes gehouden en van kastjes naar muurtjes gestuurd.

Tijdens de vergadering van de gemeenteraad, 24 september jongstleden, wordt duidelijk dat de Lokale Partij, Peter Collignon voorop, geen deuk in een pakje boter slaat. Een op het oog glasheldere motie, met als strekking ‘nu snel doorpakken’, wordt met meer dan 80% van de stemmen verworpen. Snapt u het, snap ik het. (Kijk en luister naar die gemeenteraad vanaf minuut 18.39 over dit onderwerp).

Iedereen die Huize Hoevelaken aan het hart gaat, heeft er recht op het naadje van de kous te weten. Daarom duik ik er dieper in en val ik jullie er binnenkort weer mee lastig. Want die heg moet weg, en snel een beetje.

Hans Dammingh