INGEZONDEN BRIEF: T zal me wél een zorg zijn!
Soms lig ik wakker van de nieuwe taken en verantwoordelijkheden die de gemeente per 1 januari 2015 gaat uitvoeren. De jeugdzorg, een deel van de WMO ondersteuning die nu gewoon uit de ABWZ betaald wordt, de participatiewet, passend onderwijs.
We hebben als huidige gemeenteraad een aantal richtingen vastgesteld, maar dat zegt nog niets over hoe het straks echt gaat lopen.
Er wordt nu hard gewerkt aan het inrichten van de gebiedsteams die straks als toegangspoort moeten gaan dienen voor alle zorgvragen van inwoners. Deze professionals zullen zich pro-actief opstellen en gelijk aan de slag gaan met de problemen die zij voorgelegd krijgen. Althans, dat is het idee. Ik kan me er alleen nog maar een voorstelling van maken op basis van de eerste pilots in Amersfoort. Daar valt me op dat goede zorg en ondersteuning afhankelijk zijn van de hulpverlener die vanuit dat team werkt. Iemand die de mensen kent en opzoekt en niet alleen maar ergens in een kantoortje zit te wachten totdat de hulpbehoevende inwoner zich aandient.
Ik ben van mening dat bij de inrichting van de gebiedsteams niet alleen gekeken moet worden naar organisatorische uitgangspunten (welke organisatie en welke disciplines etc.), maar ook naar de persoon die het gebied nodig heeft. En dat er oog is voor de daadwerkelijke hulpvaardigheid van de mensen in het gebiedsteam.
Natuurlijk mogen we steeds meer vertrouwen op de eigen kracht van inwoners, die moeten ze ook echt (leren) gebruiken. Maar ik weet ook uit eigen ervaring dat ze daar mensen bij nodig hebben die hen op weg kunnen helpen om net dat ene duwtje te geven. Het is echt een utopie om te denken dat dit altijd vrijwilligers, familieleden of buren zijn.
Daarnaast moet dit gebiedsteam zich niet blindstaren op regeltjes en verordeningen, maar datgene doen wat goed en nodig is. Dat zou in dit polderlandje natuurlijk al een opgave zijn en vooral in Nijkerk waar maatwerk bijna een vies woord is, omdat het "nergens" staat. Maatwerk is luisteren naar mensen, ze serieus nemen en goed de (on)mogelijkheden afwegen.
Een tweetal voorbeelden: Die trouwe echtgenote doet al heel veel voor haar demente en chronisch zieke man en probeert hem zo nu en dan bezig te houden, maar dat lukt ook niet eeuwig. Ja, natuurlijk moet er dan budget zijn voor de dagbesteding en ja natuurlijk moet het gebiedsteam dat dan zelf kunnen toewijzen. Of de moeder die vindt dat haar kind gebaat zou zijn bij een kanjertraining en die is niet voorhanden. Ja, dan zou je daar wat mee moeten.
Ik snap wel dat als je geld leidend laat zijn en je het moet doen met het geld wat je van het rijk hebt gekregen het beperkingen heeft. Maar als je je daarnaast bedenkt dat je kunt voorkomen dat die echtgenote instort en haar man ergens opgenomen moet worden, dan is dat naast een financiële besparing op termijn ook een investering in een gezonde samenleving. De gemeente zal al haar wijsheid en innovatief en creatief denkvermogen moeten gebruiken om dit voor elkaar te krijgen. Daarnaast helpt het echt als je jezelf inleeft: stel dat het jouw moeder is of jouw kind?
Precies! De menselijke maat voorop!
Nadya Aboyaakoub-Akkouh, Raadslid PRO 21 en kandidaat gemeenteraadsverkiezingen 2014
