Veel bloemen voor 100 jarige mevrouw Sleeking-de Winter
Bloemen niet alleen van de gemeente, overhandigd door loco-burgemeester René Windhouwer, maar ook van de Commissaris van de Koning, Clemens Cornielje en van vele anderen. Bovendien was er een felicitatie van de Koning op de deurmat gevallen. 100 jaar, het is ook een gedenkwaardige leeftijd.
Als Jannetje de Winter zag zij het levenslicht op 20 juli 1915 in Amersfoort, als dochter van een smid en een dienstbode. Na de lagere school trad ze als dienstbode in dienst bij een groot gezin in Amersfoort aan de Utrechtseweg. De man des huizes was kapitein op de grote vaart, en Jo kookte, waste, maakte bedden op en hield alles schoon.
Als 18-jarige leerde ze Wim Sleeking kennen, met wie ze op 31 januari 1940 in het huwelijk trad. Het jonge stel kreeg een huisje in de omgeving van Amersfoort, waaruit ze in de meidagen van 1940 werden verdreven omdat het midden in de waterlinie lag. Ze werden geëvacueerd naar Edam, waar ze echter niet lang bleven: een jongere zus van Jo nam haar in huis, mede omdat ze in verwachting was. In december 1940 werd de oudste zoon Wim geboren. De oorlogstijd was niet makkelijk, Jo kan verhalen over de race om voedsel te krijgen en te zorgen voor voldoende brandstof om hun gezamenlijke huis te verwarmen en te kunnen koken. Daarnaast was haar man afwezig, toen hij op verlof van de Arbeitseinsatz besloot onder te duiken.
In 1946 werd Tiny geboren in Nijkerk. Na de oorlog had haar man een baan gekregen bij boekbinderij Callenbach aan de Hoogstraat, en hadden ze het geluk een huis toegewezen te krijgen aan de Van Renselaerstraat. In 1954 kwam de jongste zoon ter wereld, Ton.
In 1962 werd verhuisd naar de Bernhardstraat, waar de werkgever van haar man over een huurwoning kon beschikken.
De kinderen gingen achtereenvolgens de eigen weg. Wim binnen Nijkerk, Tiny via Emmeloord en Oss naar Sassenheim, en Ton via Groningen naar Emmen.
In 1981 overleed op 68-jarige leeftijd haar man, nadat hij al een groot aantal jaren thuis was geweest door een hartinfarct. Helaas volgden Tiny in 1993 en Wim in 1994, wat voor Jo harde klappen waren.
Jo bleef in het ouderlijk huis aan de Bernhardstraat waar ze nu nog woont met behulp van de thuiszorg, de buren en familieleden. Elke dag maakt ze zelf haar warme maaltijd in de magnetron, en na een periode van wat kwakkelende gezondheid werd ze ’s avonds in bed geholpen en kwam de thuiszorg ’s nachts ook nog even kijken. Die beide zaken heeft ze nu afgesloten: “Ik kan me zelf wel uitkleden, en ik vind het vervelend te moeten wachten tot iemand komt helpen als ik gewoon wil gaan slapen. En ik kan ’s nachts ook wel weer zelf naar het toilet!”.
Jo heeft zaterdag de 18e in het Koetshuis haar 100ste verjaardag gevierd met zo’n 60 neven en nichten, en temidden van kinderen, kleinkinderen (7) en achterkleinkinderen (9, en de 10e op komst).
