Ben blogt: Lang leve de lezer

Annelies, Ad, Hans en Gerhard spreken mooie woorden tijdens de boekpresentatie van Navelknagertje in 2023. \

Als mijn pen de danser is en het papier de dansvloer, dan is de lezer de muziek. Samen maken we het feest. Duizend vaste lezers volgen nu dit blog. In zestien jaar tijd lieten ze onder het blog zo’n 2500 reacties achter.

Schrijven doe je alleen. Tijdens het schrijven moet je niet voortdurend over de schouder van je lezer meekijken. Mijn schrijversheld A.L. Snijders schreef zelfs een boek met de veelzeggende titel Belangrijk is dat ik niet aan mijn lezers denk. Maar als het blog de wereld in is, begint het gesprek. Met mij, maar ook met elkaar. En juist dat maakt voor mij het schrijven zo leuk.Frits Harmsen verwoordt het mooi: ‘Niet alleen jouw blog is mooi, maar ook alle reacties zijn het waard om gelezen te worden.’

Sommige reacties zijn ronduit geestig. Neem Rudolf Backx, die onder mijn blog over grappige grafschriften deze aanvulling plaatste:

Onder deze grote zware steenligt mijn volle nicht Heleen,hij is niet om bij te huilen of te rouwen,maar om het kreng eronder te houwen.

Of Cor Varenkamp, die na mijn blog Oeps, een misteek – waarin ik een tepel van een hond voor een teek aanzag – droogjes reageert: ‘Ik ben blij dat jij mijn huisarts niet bent.’Of Ingrid, die vrijwilligerswerk doet bij een natuurorganisatie en daardoor regelmatig met teken te maken heeft. ‘Maar’, schrijft ze, ‘dan doe ik toch iets goeds. Een teek met bloedarmoede is ook dierenleed.’Of Nico de Gier die mijn blog Navelknagertje – over een knagend geweten – precies op het verkeerde moment leest. Zijn reactie: ‘Nou, dankjewel hoor Ben, net nu ik met mijn belastingaangifte bezig ben.’

Sommige reacties zijn verrassend persoonlijk. Gerhard Gerritsen schrijft naar aanleiding van mijn blog over Vader Tijd en Moeder Natuur: ‘Voor mijn geboorte was ik er niet. Dat heb ik nooit als een probleem ervaren: geen klachten, geen gemis, geen existentiële stress. Waarom zou het hierna ineens anders zijn? Die gedachte werkt bij mij verrassend kalmerend. Ze haalt de scherpe randjes van de angst af en laat ruimte voor… ja, leven!’Dat vind ik mooi. Soms begint een blog bij mij en eindigt het ergens waar ik zelf nooit was gekomen.

En soms zijn reacties gewoon ontzettend aardig. Jack Wouterse bijvoorbeeld: ‘Ben, wat een leuke stukjes. Word er vrolijk van. Goed man.’

Trots ben ik op de reacties van A.L. Snijders. Onder mijn blog Gebutste zielen met gitaar schrijft hij: ‘Een mooi muziekstukje. Mijn waardering betreft niet alleen het verhaal, maar ook de educatieve kracht voor iemand zoals ik – met weinig kennis van de popcultuur.’En na Bezoek op zondag aan mijn moeder: ‘Mooi verhaal uit het protestants universum.’Als bewonderaar van zijn schrijverskunst zijn dit voor mij kostbare krenten in de pennenpap.

Het is uiteraard geen wedstrijd, maar voor één keer wil ik toch de vier lezers noemen die het vaakst in de pen klommen: Gerhard Gerritsen met 103 reacties, Hans van den Berg met 107, Ad van Veen met 117 en Annelies van Setten met maar liefst 141.Ze reageerden niet alleen jarenlang op mijn verhalen, maar stonden er ook tijdens de boekpresentatie van mijn Navelknagertje. Met prachtige woorden bovendien (Annelies, Ad, Hans, Gerhard).

Tot slot nog een ongemakkelijk moment van Annelies, dat ze vertelt naar aanleiding van mijn blog De kauw uit de lucht: ‘Tijdens een bijeenkomst van pastores viel me een gigantische buik op van een van mijn vrouwelijke collega’s. Zonder na te denken flapte ik eruit: “Hoe ver ben je heen?” Waarop ze vinnig antwoordde: “Ik ga helemaal nergens heen, ik ben gewoon veel te dik!” Waar ze nog aan toevoegde: “Dat heb ik weer.” Tot overmaat van ramp realiseerde ik me toen pas dat ze ook nog eens de vijftig was gepasseerd.’

Dus Annelies, Ad, Hans en Gerhard, en al die andere lezers die in zestien jaar tijd reageerden: gefeliciteerd met deze mijlpaal. Mijn pen begon dit blog, maar zonder jullie pennen was het nooit geworden wat het nu is.

Lang leve de lezer.